Κοίτα με που σε κοιτώ...
είπαν τα μάτια μου
μια λέξη τα δικά σου...
αμείλικτα προπηλακίζουν
τις εκστασιασμένες σου σκέψεις
που δραπετεύουν απ την κάθε γωνιά
της ιδρωμένης σου σάρκας ...
σε ένα κορμί εγκλωβισμένο
σε σπασμούς και βογγητά....
να χάνεται
στα λευκά σεντόνια
που ανυπεράσπιστα
ηλεκτρισμένη παλεύεις,
κρατώντας σφικτά
το κεφαλάρι του κρεβατιού
με τα κόκκινα νύχια σου
να σκίζουν το χρώμα του,
δέσμια
στην κάθε μου λέξη
και καρφί σε έναν σταυρό
καταδικασμενη....
Κι εγώ....
να αλωνίζω τον νου σου ελεύθερα.
Πορθητής του μυαλού σου
θριαμβευτικά
να μπαίνω
στα απόκρυφα στερνά σου
και να σου ψιθυρίζω
"μωρό μου, είσαι μια σκέτη ηδονή "
και στο άκουσμα,
χείμαρρος να τρεκλίζει το κορμί σου....
να παραδίδει αβοήθητα
τις εξασθενημένες σου λέξεις
"σ 'αγαπάω" ....
