Αντίλαλος του χρόνου
έρχονται οι φωνές ξεθωριασμένες
με τα παλιά τους ρούχα.
Να κοιτάς την εικόνα
και να μην θυμάσαι πλέον
τα δύο φωτεινά τους χαμόγελα...
Επίμονα να κραυγάζεις
σε μια εκκωφαντική σιωπή
για να σκίσεις το στάσιμο του χωρισμού
και να μην σε ακούει κανείς
μέσα σε αυτήν την αδράνεια....
Να ψάχνεις στην αγκαλιά σου
τις χαρές εκείνες,
μα να βρίσκεις μόνο
τον αραχνιασμένο ιστό
της φευγαλέας σκέψης
που εξακολουθεί να φωνάζει,
και να μην θυμάσαι πλέον το γιατί υπάρχει αυτό το κενό στα χέρια σου...
Απλά, κοιτάς τις παλάμες.
Ναι αυτές.
Που κάποτε ήταν γεμάτες χαρά.
Που κάποτε πλέκανε πλεξούδες με λουλούδια...
που κάποτε χάιδευαν
το αλμυρό δάκρυ του φόβου
και της χαράς υπό την σκέπη
της θαλπωρής
και της ασφάλειας....
Δεν πέρασε καιρός.
Παρα μόνο κάνα δυό αιώνες.
Δεν ήταν πολύ θα σκεφτείς.
Αντέχω κι άλλο....
