Εναν κρύο Φλεβάρη
περπατούσα χαμένος
στις αναμνήσεις σου.
Με τα χέρια στις τσέπες,
ο κρύος αέρας
διαπερνούσε την ραχοκοκαλιά
της ύπαρξής μου
στην ζωή που πλουσιοπάροχα
μου χάρισες.
Φτάνω στο σημείο που έφυγες,
στο λασπόχωμα που σε σκεπάζει,
στην πόρτα που κλείνει
τον υλικό κόσμο πίσω της
και ανοίγει στο
Πάνθεον των Ουρανών,
στάθηκαν τα μάτια μου
να κοιτούν κενά
στην σιγή
των γκριζων χρωμάτων
των κεριών
που τρεμοσβήνουν,
να υποδουλώνουν λιτά
την νοητή παρουσία σου....
Η φυσική υπόσταση
δεν υπάρχει πλέον.
Εξαϋλώθηκε στον αέρα....
τριγυρνάει ελεύθερη πια
σε ενα απέραντο Γαλάζιο...
σε αυτό,
που πάντα κοίταζες ψηλά...
σαν το μελάνι που χαράζεται
πάνω σε μια λευκή παρτιτούρα
συνοδεία με δυό νότες βιολιού ....
Καλά ταξίδια μοναδικέ μου φίλε....
Max Richter -
November
http://youtu.be/09OjR0newhw
