Και φτάσαμε εδώ...
σε ένα σταυροδρόμι
χωρίς διέξοδο,
κάπου στο αχανές,
και πνιγήκαμε με μια στάλα
απέραντου ουρανού.
Τα σύννεφα μας προσπέρασαν,
καθώς τρέχαμε στάσιμοι
σ αυτήν την γωνιά της γης
που σείεται συθέμελα
κλονίζοντας
την ψυχή και το σώμα μας.
Τι είναι αγαπη;
Ένα περιβόλι
με έναν ξύλινο άσπρο φράχτη.
Μέσα του,
κάθε λογής λουλούδια.
Αυτά που μυρίζουν,
εκείνα που δακρύζουν
και τα άλλα
που μουντά στέκονται
μόνο να κοιτούν...
και κοιτούν.
Κι εμείς,
τρέχουμε ακόμα στάσιμοι,
μόνο που γυρίζοντας το κεφάλι, διαπιστώνουμε ότι,
η γη γυρίζει γύρω μας,
με εμάς να είμαστε
ακόμη στο ίδιο σημείο...
που θα πάμε μετά;
