Τι σου είναι οι άνθρωποι φίλε μου.
Περνάς μύρια χρόνια μαζί τους
και δεν τους καταλαβαίνεις.
Έτσι είναι!
Τους δίνεις την καρδιά σου και αυτοί
σου πετάνε ένα ξεροκόκαλο για να γλύψεις....
δεν έχουν πάρει χαμπάρι
το ότι τους βλέπεις
και τους το επιτρέπεις να συμβεί!
Και μετά σου γυρίζουν την πλάτη
δίχως ένα ευχαριστώ!
Δίχως μια εξήγηση!
Ξεδιάντροπα πράγματα.
Λες και έχει σημασία
αν το "Ξεδιάντροπα" ανήκει στην ονομαστική την γενική, αιτιατική ή την κλιτική
του ενικού ή του πληθυντικού αριθμού.
Γι αυτούς αυτά μετράνε.
Δεν δίνουν βάση στον άνθρωπο
και τον βαθμολογούν με περιφρόνηση, υπεροψία και εγωισμό και επιτίθενται στο τέλος για να καλύψουν τις δικές τους ενοχές.
Μόνο και μόνο
για να φαίνονται καλύτεροι.
Ας είναι.
Ας το νομίζουν κι αυτό.
Και παρόλα αυτά,
εξακολουθείς να τους αγαπάς.
Μέχρι πότε?
Λένε πως στην αγάπη δεν υπάρχουν όρια.
Ίσως για να το επισκιάσουν με αυτό,
να το λένε αυτοί, που πνίγονται στην ανασφάλεια και στις ενοχές,
που δεν έχουν δύναμη να τολμήσουν
επειδή το μόνο που θέλουν ειναι
να ταΐζουν τον εγωισμό τους
και να εισπράττουν
την απεριόριστη αγάπη των άλλων.
Όμως η αγάπη είναι μόνο για τολμηρούς. Αυτούς που ξέρουν
και δεν φοβούνται να δίνουν.
Οι δειλοί και οι ανασφαλεις
καλά θα κάνουν
να κλείσουν το στόμα τους λοιπόν.
Γιατί γι αυτούς έγινες κομμάτια
που δεν άξιζε.
Έρχεται όμως η ώρα
να πάρεις εκείνα τα κομμάτια σου
και να φύγεις.
Καθαρά και μόνο
γιατί πληγώνεις τον εαυτό σου
με αποτέλεσμα στο τέλος...
να μένουμε όλοι μόνοι....
Καλό ξημέρωμα.....
