Στα μονοπάτια της Ιρλανδίας

Πήρα το παλιό μου σαπούνι να πλυθώ.

Ήταν ένα πράσινο σαπούνι 

απ τις ιρλανδέζικες πηγές 

με άρωμα μήλου. 

Έτσι έλεγε στα αναγραφόμενα της συσκευασίας. 

Αυτό που δεν έλεγε όμως 

ήταν οι σκέψεις και τα συναισθήματα 

που θα έπλυνε και θα ξέπλυνε, 

καθώς το νερό καυτό, 

άνοιγε τις πόρτες της εξιλέωσης 

με όλη την σαπουνάδα του. 

Ο χαμένος μου εαυτός κατρακυλούσε 

στα άδυτα της συφονιέρας παίρνοντας 

όλα τα κατάλοιπα μιας άλλης ζωής μαζί του.

Μαύρες σκιές ξεπρόβαλλαν απ τους πόρους 

της ταλαιπωριμένης ψυχής 

που με προσπάθεια 

κρύβει τα δάκρυα της 

κάτω απ το νερό, 

και συσσωρεύει στην μηχανή του χρόνου, 

σε μια αντίστροφη περιδίνηση, 

την μικρής διάρκειας ζωής μου.

Πέρασα απ την ενηλικίωση στην εφηβεία, 

κι απο 'κει στα παιδικά μου χρόνια, 

ώσπου κατάλαβα ότι είμαι μωρό 

και ουρλιάζοντας προσπαθεί 

να μπει ξανά πίσω 

στην μήτρα της μάνας 

σε μια ύστατη προσπάθεια 

να αποβάλλει τις ευθύνες 

τα πρέπει τα θέλω 

και απαιτώ των άλλων. 

Περνώντας την δίοδο, 

διαπιστώνω οτι τα βάρη 

φεύγουν διαδοχικά το ένα μετά το άλλο. 

Πλησιάζω στην Ελευθερία. 

Αυτην την πανέμορφη γυναίκα 

που μεγαλόκαδρα μου απλώνει το χέρι.

Αποβάλοντας και την τελευταία σαπουνάδα απο πάνω μου 

αισθάνομαι ανάλαφρος 

κι  Ελεύθερος!

Ελεύθερος!!

Λύτρωση επιτέλους!!!! 

Είμαι ελεύθερος ξανά! 

Ελεύθερος απο πόνους! 

Ελεύθερος απο άγχη και απο στεναχώριες. 

Με την συνείδηση καθαρή! 

Με την αλήθεια να λάμπει! 

Γνωρίζοντας ότι πέρασα δύσκολα, 

κι οτι τα δύσκολα τελείωσαν! 

Δεν είπα ψέματα! 

Δεν έκανα κακό σε κανέναν.... 

Ελεύθερος και καθαρός για μια νέα αρχή.... 

Ελεύθερος να γεννηθώ! 

Ξανά!