"Για έλα εδώ κύριε Εαυτέ!
Τι συμβαίνει μαζί σου?
Για κάθισε να μου πεις τι τρέχει" μου είπε.
"Δεν ξέρω" του απάντησα.
Δεν ήταν όμως εκείνη η σκέψη που με τρόμαξε,
αλλά το "δεν ξέρω" που απάντησα.
Ήθελα τα πράγματα να ήταν αλλιώς! σκέφτηκα.
"Φοβάμαι... φοβάμαι την μοναξιά.
Δεν θέλω να την ζήσω άλλο" του είπα...
"είναι περίεργη και ύπουλη,
ντυμένη με κάθε λογιών μάσκες,
μόνο και μόνο να σε έχει δέσμιο
σε μια φυλακή χωρίς κάγκελα
για να ζεις απλά
και να βυθίζεσαι
σε μια σκοτεινή άβυσσο".
"Γιατί, τι νιώθεις?" με ξαναρώτησε.
"Νιώθω μια περίεργη ηρεμία,
λουσμένη απο μια εκκωφαντική σιωπή!
Από αυτήν που βλέπεις τον εαυτό σου
να ουρλιάζει μα να μην τον ακούς.
Να κάθεσαι απλά και να δέχεσαι αυτήν
την σταγόνα που πέφτει ρυθμικά
στο μέτωπο σου καθώς διψάς για νερό.
Έτσι νιώθω!" του είπα.
"Και ποιος φταίει γι αυτό?!"
επιβλητικά και θρασύτατα με ρωτά ξανά!
Τότε κατέβασα τα μάτια μου λυπημένος
αναθεωρώντας την ζωή μου
μέσα απο ενα αιώνιο λεπτό
και του απάντησα:
"Οι επιλογές μου! Εγώ!"
Κοντοστάθηκε λίγο,
με κοίταξε κατάματα και εξαφανίστηκε
σαν καπνός στα άδυτα του νου.
Φεύγοντας, μου άφησε πίσω του
ένα κουτάκι δώρο.
Μέσα του είχε μια καινούργια ζωή
και μια καρτούλα που έγραφε:
"Συγχώρεση! Αυτό να δώσεις! Πρέπει να ζήσεις ξανά"...
