Δεν υπάρχει το "μαζί"...
Εγώ, θα φύγω προς τα εδώ...
απ το σοκάκι που ξέρω.
Σ' αυτό, που η ψυχή μου γνωρίζει σπιθαμή προς σπιθαμή καθώς σκοτεινιάζει.
Εκεί που τα πρόσωπα γίνονται απρόσωπες καρικατούρες γελωτοποιοί διασκεδάζοντας την ανωνυμία τους στης αυλαίας το σκοτάδι, προνομιούχοι θεατές
σε ένα sold out show...
και η παράσταση;...
ένας μονόλογος.
Όμοιος με τις σκέψεις πολλών.
Της μερίδας του κοσμάκη
που εξαπατημενος υπερασπίστηκε το "μαζί" και ανελέητα έγινε το θύμα από έναν εγωιστικό θύτη που ακόμα πλανάται στο διάζωμα ψάχνοντας το επόμενο θύμα.
Ο ρόλος του πρωταγωνιστή φορεμένος στο καλύτερο κουστούμι, να δολοπλοκεί ψιθυριστά ερωτόλογα στο αυτί του επόμενου θύματος κατά συρροή.
Κι ο ένας μετά τον άλλον,
να πέφτουνε ανεξέλεγκτα στα σκαλοπάτια της πόρτας του θιάσου τούτου ώρα εννέα ακριβώς έναρξη!
Περάστε κόσμε, περάστε κόσμε!!!!!
Με την παράσταση αργοπορημένα ν' αρχίζει.
Και το σκοτάδι να κατακλύζει τα αποκαρδιωμενα πρόσωπα των θεατών που χειροκροτουν την ελευθερία της μοναξιάς τους εγκλωβισμένοι.
Η σειρά μου να παίξω λοιπόν.
Κι εσύ, θα με κοιτάς να φεύγω...
