Κενή
η αγκαλιά μου και σήμερα...
Σαν ένα φθινοπωρινό πρωινό,
που κρατώντας την ομπρέλα
στον ώμο, σιγοπερπατάς
μόνος
να νιώσεις την βροχή
να σε πνίγει σε ένα μουντό
γκρίζο δρόμο...
Η απουσία σου και πάλι τόσο δυνατή,
σαν και τότε στο βροχερό Βερολίνο,
που μες την βροχή και το κρύο,
γελούσες δηλώνοντας
παρουσία στην ζωή μου....
Κι εγώ σε κοιτούσα μόνος,
λες κι 'σουνα η μόνη ζωντανή ύπαρξη
σε εκείνη την στάσιμη πόλη
που καθόλου δεν μου άρεζε..
Μην σταματάς σου 'λεγα
και συνέχιζες να γελάς
για να με κάνεις παρέα....
Με κρατάει παρέα και σήμερα
εκείνο το πρωινό ξέρεις,
μα φεύγει και χάνεται κι αυτό
στα σοκάκια του παρελθόντος
όπως πάντα.
Όπως κι εσύ τότε,
που φεύγοντας,
πήρες την εικόνα εκείνη
με την φιγούρα σου να ξεθώριαζει
στον χρόνο...
Και σήμερα παλι,
παραμένει να 'ναι μοναχικό
σαν κι εμένα,
μα θα συνεχίσω
τον μοναχικο μου περίπατο
γιατί μου αρέσει...
