Πλημμύρισα με αναμνήσεις....
Τι να σου πω?...
μου λείπεις...
Πέρασε και σήμερα...
πάει...
Δεν είναι κρυφό...
Είναι κενή μέρα...
Με τον ήλιο να κάνει
την δουλειά του,
κι εγώ να πνίγομαι
στα σκοτάδια μου...
Πονάει το νυστέρι της ώρας
που κυλάει αργά
και πορεύεται ταριχεύοντας
τις μοιρασμένες πνοές
σαν ανατολίτικο καραβάνι,
να χάνεται στα βάθη του παρελθόντος...
Δεν το κρυβω.
Άφησα τα κλειδιά
πάνω στην πόρτα
και σήμερα,
με την ελπίδα μήπως γυρίσεις
ξανά...
