Κόλλησα ένα γραμματόσημο
σε έναν φάκελο
και έβαλα τους συλλογισμούς μου μέσα.
Με δυό γραμμές σε μια λευκή κόλλα χαρτί,
έψαξα να βρω το Εγώ μου
μα πάντα σκόνταφτα
και δεν μπορούσα να προσπεράσω
το κομμάτι εκείνο που όριζε την μοιρα,
καθώς χαρτογραφούσα την ζωή μου.
Εντόπισα διάφορα κενά.
Ξέρεις...
απο αυτά που το στυλό
σταματούσε να γράφει
και η ψυχή δεν μπορούσε να μιλήσει.
Ήταν επειδή σε αυτές τις περιπτώσεις
μιλάνε μόνο τα μάτια μέσω της καρδιάς.
Τις στιγμές εκείνες...
που το μόνο που συνέβαινε
ήταν να κοιτάει
στα μάτια ο ένας τον άλλον,
βουβοί και γυμνοί
απο φόβους και ανησυχίες
και μόνο με την Αγαπη και την Μοίρα
σκεπασμένοι κάτω απ το ίδιο σεντόνι.
Διαπίστωσα τελικά
το Εγώ που έψαχνα
όλον αυτόν τον καιρό
ήταν το Εμείς,
και βιαστικά εσωκλείω τώρα
το γράμμα μου
με αυτό το "Εμείς" να μου λείπει...
Και με παραλήπτη να είσαι Εσύ...
