Ενα απέραντο κενό...

Μιας και κοιτώ σε, 

δεν έχουν σημασία τα πέλαγα, 

μα η απόσταση των ακτών τους 

που μας χωρίζει ....

Τα μάτια μου,

Όπου κι αν κοιτούν,

θα βρίσκεται 

το κυκλώπειο γέλιο σου, 

που στο πέταμα των βλεφαρίδων 

θα σηκώνονται κύματα 

για να 'ρθουν 

να σε χαϊδεύουν τρυφερα...

Στα κρύα του Δεκέμβρη...

Και αυτός ο δρόμος? 

Που θα μας βγάλει? 

Το μόνο που 

καταφέρνει 

είναι,

 να μας ρίχνει 

σε μια περιδίνηση επαναλήψεων, 

σε συνήθειες που καραδοκούν, 

στο μέλλον ... 

Πώς θα φτάσω μέχρι εκεί ...

Πώς θα φτάσεις μέχρι εκεί ... 

Ένα μονότονο ταξίδι, 

μουγγό και χωρίς συναισθήματα ... 

για να λέμε οτι ζούμε 

κι εμείς σε έναν παράδεισο .... 

Κι έτσι απλά θα κλείσουμε τα μάτια ... 

χέρι χέρι .... 

κοιτώντας ο ένας τον άλλον.... 

Αυτή είναι η αγάπη?

Η ερημιά του σαλονιού ...

Ξέρω ξέρω.... 

θα πεις μαύρισε η ψυχή μου. 

Όμως εγώ θα σου πω 

ότι απλά 

σκοτείνιασε προσωρινά... 

Είμαι σίγουρος, 

ότι θα έλεγες 

τίποτα δεν θα πρόκειται 

να αλλάξει... 

Μα εγώ θα σου πω 

ότι αύριο θα βγει 

ενας καινούργιος ήλιος. 

Απλά, 

γιατί εσυ μ έμαθες 

να είμαι έτσι, 

αισιόδοξος, 

και να προσπερνώ 

τα σκοτάδια ... 

Έτσι ήταν 

ολάκερη η ζωή  μου 

μεγαλώνοντας μαζί σου 

στο φως... 

θυμάσαι? 

Πάντα προσπερνούσα ... 

Πάντα ... 

Μα τώρα όμως...  

μου λείπεις....

Στην σκιά σου.....

Με βλέπεις που σε κοιτάζω.... 

εσύ κρατάς  τον φακό, 

και 'γω κοιτάζω την βροχή 

της απουσίας σου 

σε αυτό το μοναχικό τρίμηνο

 που λείπεις....

Βροχερή... 

Καλησπέρα...