Η ερημιά του σαλονιού ...

Ξέρω ξέρω.... 

θα πεις μαύρισε η ψυχή μου. 

Όμως εγώ θα σου πω 

ότι απλά 

σκοτείνιασε προσωρινά... 

Είμαι σίγουρος, 

ότι θα έλεγες 

τίποτα δεν θα πρόκειται 

να αλλάξει... 

Μα εγώ θα σου πω 

ότι αύριο θα βγει 

ενας καινούργιος ήλιος. 

Απλά, 

γιατί εσυ μ έμαθες 

να είμαι έτσι, 

αισιόδοξος, 

και να προσπερνώ 

τα σκοτάδια ... 

Έτσι ήταν 

ολάκερη η ζωή  μου 

μεγαλώνοντας μαζί σου 

στο φως... 

θυμάσαι? 

Πάντα προσπερνούσα ... 

Πάντα ... 

Μα τώρα όμως...  

μου λείπεις....