Η ζωή μου
ένας περιπλανώμενος Θίασος.
Άλλο μέρος,
άλλη πόλη, άλλη χώρα...
Μα το ίδιο έργο...
Αμέτρητα καινούργια πρόσωπα,
όμορφα, άσχημα, νέα, γέρικα...
γέλια, κλάματα, χαρές, λύπες...
Γνώρισα κόσμο,
δημιούργησα,
κέρδισα, έχασα.
Και πάλι στον δρόμο...
Το έργο όμως δεν άλλαξε.
Τα ίδια πρόσωπα στην σκηνή.
Συνηθισμένα πλέον.
Ίδιο σενάριο,
ίδιες ώρες παράστασης,
ίδιο άγχος...
Ελάτε κόσμε....
Στο τέλος
διαπίστωσα κοιτώντας
το κοινό, ότι όλον
αυτόν τον καιρό
το κενό που είχα,
δεν ήταν η ανάγκη
μιας επιτυχημένης
παράστασης..
Μα η ανάγκη να βλέπω
το δικό σου πρόσωπο
δίπλα μου απάνω στο πάλκο.
Την ανάγκη να παίζεις
μαζί μου
στο ίδιο έργο...
να ωριμάσουμε μαζί...
Ώσπου καταλαβα
οτι σ αγαπάω....
γιατί πάντα σ αγαπούσα...
