Το χθες δεν ξανάρχεται...
Ίσως η ανάμνηση που το επισκιάζει να δέχεται πλέον μια καρμική ηρεμία συμβιβασμού
διοχετευμενη σε ένα μικρό μα απλό χαμόγελο...
διοχετευμενη σε ένα μικρό μα απλό χαμόγελο...
Έτσι θα 'ναι....
Στην ζωη μας πορευόμαστε στον χρόνο.
Σε έναν αγώνα ταχύτητας.
Περνάμε και προσπερνάμε.
Αφήνουμε πίσω μας στιγμές χαμένες.
Γιατί κοιτάζουμε επιπόλαια την ευκαιρία της σειράς.
Έτσι νομίζουμε.
Ότι όλα, έχουν μια σειρά.
Και η έννοια της είναι μια ευθεία γραμμή που την ακολουθούμε πιστά.
Στην ζωη όμως, τίποτα δεν είναι σίγουρο. Μέχρι και εκείνη η ρημάδα γραμμή.
Που τελικά, μόνο ευθεία δεν είναι...
Εσύ μπορείς να πιστεύεις ότι θες.
Εγώ, το μόνο που κάνω είναι,
απλά να σε κοιτάζω.
απλά να σε κοιτάζω.
Σε βλέπω, και αυτό μου αρκεί.
Κοίτα!
Θέλω να ξέρεις,
δεν θα 'μαι πάλι ο ίδιος.
Έχω αλλάξει....
Έχω μεγαλώσει...
