Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
Άκ’ σον πουλί μ’ την κεμεντζέν – άκ’ σον την τραωδίαν Μοιρολογούν την προσφυγιά- και την γενοκτονίαν Άκ’ σον πουλί μ’ την κεμεντζέν – άκ’ σον πως κλαίει σ’ ορμάνια Κλαίει για τ’ αγια χώματα – του πόντου την ορφάνια Κλαίν τα πουλία τ’ ουρανού- κλαίνε και τα λιθάρια Σ’ εκείνον τον ξεριζωμόν- εσπάγαν παλικάρια Άκ’ σον πουλί μ’ το λάλεμαν – άκ’ σον πως κλαίει η λύρα Τον πόντον που ορφάνεψεν – σταλμέν’ τσα έτον μοίρα Εστάθεν κι ο σταυραετόν – ν’ ακούει το μοιρολόι Αν είχεν στόμαν ανθρωπή- θ’ εβάρκιζεν ώι- ώι Για αφουκρέθ’ την κεμεντζέν- σο νους τον πόντον φέρων Αούτ’ τη μέραν παλικάρ’ – άκ’ σον ντο λέι ο γέρων. Σιτ’ ‘ετον ήλιος φωτεινός- έρθεν μαύρον αντάραν Σ’ ατόν π’ εποίκεν το κακόν- ας ρούζ’ τρανόν κατάραν Άκ’ σον πουλί μ’ το μοιρολόι- άκ’ σον την τοξαρέαν Τρανά κιφάλια εκάρφωσαν- σον πόντον μαχαιρέαν. Βροντά κι αστράφτ’ ο Διγενής- η γης αναταράεν Ση πόντου την χαλαμονήν – ατέ πα εχπαράεν. Οι γέρ’ λέγνε το μοιρολόι- παιδάντ’ κρούν τα καμπάνας Εντάμαν εφτάν’ μνημόσυνον- σα σκοτωμένα μάνας. Ελίβωσεν κι ο ουρανόν- μαύρον επέρεν χρώμαν Ασή πατρίδας την γεράν- το αίμαν στάζ’ ακόμαν. Σο πένθιμον το παίξιμον- κλαίγνε τα επουράνια Αναστορεί κι ο γέροντας- του πόντου την τυράννια. Ση κεμεντζές το μοιρολόι- κλαίγνε και τα εικόνας Η παναγιά θ’ αναστειλών- του πόντου τα κολώνας. Ο πόντον εν ελληνισμός- ο πόντον εν κειμήλιον Απές σον κόσμον θα φωτάζ’ – όσον φωτάζ κι ο ήλιον
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου. Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.
Η ψυχή μου παραδωμενη στα κάλλη της μυριοπονεμένης Πατριδας, εψαξα να βρω τους δρομους να με οδηγησουν εκει, μα το σωμα μου αφέθηκε στους πειρασμους του οριζοντα σε μια γωνια της γης.
Πολεμησα με αγέρες και κύματα, θερια και τερατα και γονατισαν μπροστα μου, ομως τα ματια μου κενα, κοιταζουν ακομα στον δρομο και τα δακρυα γινονται ποταμι για να με φερουν εκει, εκει οπου θα καταθεσω το σωμα για να ξεκουραστεί, σε μια αγκαλια, αυτην που η ψυχη μου θα βρει την Ιθακη της ....
Αυτο το ξες;
ReplyDeleteΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΙ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ
Άκ’ σον πουλί μ’ την κεμεντζέν – άκ’ σον την τραωδίαν
Μοιρολογούν την προσφυγιά- και την γενοκτονίαν
Άκ’ σον πουλί μ’ την κεμεντζέν – άκ’ σον πως κλαίει σ’ ορμάνια
Κλαίει για τ’ αγια χώματα – του πόντου την ορφάνια
Κλαίν τα πουλία τ’ ουρανού- κλαίνε και τα λιθάρια
Σ’ εκείνον τον ξεριζωμόν- εσπάγαν παλικάρια
Άκ’ σον πουλί μ’ το λάλεμαν – άκ’ σον πως κλαίει η λύρα
Τον πόντον που ορφάνεψεν – σταλμέν’ τσα έτον μοίρα
Εστάθεν κι ο σταυραετόν – ν’ ακούει το μοιρολόι
Αν είχεν στόμαν ανθρωπή- θ’ εβάρκιζεν ώι- ώι
Για αφουκρέθ’ την κεμεντζέν- σο νους τον πόντον φέρων
Αούτ’ τη μέραν παλικάρ’ – άκ’ σον ντο λέι ο γέρων.
Σιτ’ ‘ετον ήλιος φωτεινός- έρθεν μαύρον αντάραν
Σ’ ατόν π’ εποίκεν το κακόν- ας ρούζ’ τρανόν κατάραν
Άκ’ σον πουλί μ’ το μοιρολόι- άκ’ σον την τοξαρέαν
Τρανά κιφάλια εκάρφωσαν- σον πόντον μαχαιρέαν.
Βροντά κι αστράφτ’ ο Διγενής- η γης αναταράεν
Ση πόντου την χαλαμονήν – ατέ πα εχπαράεν.
Οι γέρ’ λέγνε το μοιρολόι- παιδάντ’ κρούν τα καμπάνας
Εντάμαν εφτάν’ μνημόσυνον- σα σκοτωμένα μάνας.
Ελίβωσεν κι ο ουρανόν- μαύρον επέρεν χρώμαν
Ασή πατρίδας την γεράν- το αίμαν στάζ’ ακόμαν.
Σο πένθιμον το παίξιμον- κλαίγνε τα επουράνια
Αναστορεί κι ο γέροντας- του πόντου την τυράννια.
Ση κεμεντζές το μοιρολόι- κλαίγνε και τα εικόνας
Η παναγιά θ’ αναστειλών- του πόντου τα κολώνας.
Ο πόντον εν ελληνισμός- ο πόντον εν κειμήλιον
Απές σον κόσμον θα φωτάζ’ – όσον φωτάζ κι ο ήλιον
Την πατρίδαμ’ έχασα,
Deleteάκλαψα και πόνεσα.
Λύουμαι κι αροθυμό, όι όι
ν’ ανασπάλω κι επορώ.
Μίαν κι άλλο ’σην ζωή μ’
σο πεγάδι μ’ σην αυλή μ’ .
Νέροπον ας έπινα, όι όι
και τ’ ομμάτα μ’ έπλυνα.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
DeleteΤο φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.
Η ψυχή μου παραδωμενη στα κάλλη της μυριοπονεμένης Πατριδας,
Deleteεψαξα να βρω τους δρομους να με οδηγησουν εκει, μα το σωμα μου
αφέθηκε στους πειρασμους του οριζοντα σε μια γωνια της γης.
Πολεμησα με αγέρες και κύματα, θερια και τερατα και γονατισαν μπροστα μου,
ομως τα ματια μου κενα, κοιταζουν ακομα στον δρομο και τα δακρυα γινονται ποταμι
για να με φερουν εκει, εκει οπου θα καταθεσω το σωμα για να ξεκουραστεί, σε μια αγκαλια,
αυτην που η ψυχη μου θα βρει την Ιθακη της ....