Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
Με μιαν ανασα γυροφερνω τις χαμένες μου ελπιδες, μου ´πες. Στης ανθρωπιάς την γειτονια οι αιώνιοι οχτροί παλεύουν με τα θελω μου, μου ´πες. Μην τους μαλωσεις ομως, θα δεις, φιλοι θα γενούν, θα αγαπηθούν και θα μονιάσουν ...
Μα εγω, δεν σου ´πα τίποτες, απλα σε κοίταξα. Σε κοίταξα θαρρείς κι ´σουνα η Ελπιδα, αυτην που λες οτι εχασες και δεν την βρισκεις.
Χαμήλωσες τα ματια σου στην γης, και σκοταδιασαν του ουρανου τα αστερια, και ψιθυρισες κι ειπες: μα ... Εγω θελω εσενα. Θελω να γενώ τα δυο σου ματια που κοιτούν, τα δυο σου χείλη που φιλούν, εσυ και ´γω να γένουμε ενα.
Τις άκρες των μαλλιών σου, ήρθαν και χαιδεψανε τα δάχτυλά μου. Κυματιστά και λαμπερά, να μιλούν και να γελούν της μοίρας τα σημάδια, καθομαι σιμά σου και σου λέγω. Εγω θα ´μαι η Ελπιδα που ζητας, και σήκωσες τα ματια. Εγω, θα γένω ο δρομος που πατάς, ´συ θα γνεφεις και θα πλεξεις της ζωης τα αποκρυφα μεσα σου κρυμμένα. Γυναικα θα ´σαι θηλυκή, μελλοντική Μητερα, με παιδια αμέτρητα θα κάθεσαι να μπλεκεις. Στέκεις και θορρεις οτι προστάζοντας σε ειπα.
Και Μονομιάς τα μπρατσα μου σε αρπαξανε. Η μεση σου σπαστη και αφηρημένη, σκύβει και δείχνει τον λαιμο, οπου ´κείνη την στιγμη, διψαγε για χείλη. Δίψα να μην σε τρώει αλλο, και σου ´δωσα τα χείλη, κι αστραπή που εβροντηξε, ορμή και πάθος βγηκε. Χορτάρι άπλωσε η γης, κρεβατι στην Ελπιδα, εσυ κι ´γώ ενα γενήκαμε και ξεπροβαλε το αστερι. Οδηγός αυτο, στα βήματα σου να πορεύεσαι, σαν ανασα ξαμολυμενη, αφημενη να πλανάται στην καμαρή σου κατω απο τα σεντόνια που μοσχομυριζουν την ιδρωμενη σου ανασα .... Και να ανασενεις τις χαμένες σου ελπιδες ....
Μα εισαι... χωρις να το ξερεις, τα γκρίζα θα ´´ρθει η άνοιξη και θα τα παρει, καταχωνιασμα στους μακρινούς χειμώνες να τα κρύψει, κι εσυ, ηλιος χαμογελώντας θα βγεις να φέρεις την ζωη .... Ελπίζω, για μια ελπιδα ...... Καλη σου μερα
Αποθέωση!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ειλικρινά, χαίρομαι και ζηλεύω αυτό στο οποίο γέρνει η καρδία σου... Αυτοί που είναι δίπλα σου, πρέπει να αισθάνονται πολύ τυχεροί.
Υ.Γ. Έχεις σκεφτεί ποτέ να δημοσιεύσεις αυτά που γράφεις?
Σε ευχαριστω Δήμητρα ειλικρινα με κολακευεις, ομως το μονο που ειναι σιγουρο ειναι οτι αισθανομαι εγω τυχερός που εχω τους ανθρωπους που με περιβαλουν και αυτο μου ειναι αρκετο. Οσο για να δημοσιεύσω αυτα που γραφω, αυτο που κανω εδω δεν ειναι δημοσίευση χεχε ... Καλο σου βραδυ !!!!
Με μιαν ανασα γυροφερνω τις χαμένες μου ελπιδες, μου ´πες. Στης ανθρωπιάς την γειτονια οι αιώνιοι οχτροί παλεύουν με τα θελω μου, μου ´πες. Μην τους μαλωσεις ομως, θα δεις, φιλοι θα γενούν, θα αγαπηθούν και θα μονιάσουν ...
ReplyDeleteΜα εγω, δεν σου ´πα τίποτες, απλα σε κοίταξα. Σε κοίταξα θαρρείς κι ´σουνα η Ελπιδα, αυτην που λες οτι εχασες και δεν την βρισκεις.
Χαμήλωσες τα ματια σου στην γης, και σκοταδιασαν του ουρανου τα αστερια, και ψιθυρισες κι ειπες:
μα ... Εγω θελω εσενα. Θελω να γενώ τα δυο σου ματια που κοιτούν, τα δυο σου χείλη που φιλούν, εσυ και ´γω να γένουμε ενα.
Τις άκρες των μαλλιών σου, ήρθαν και χαιδεψανε τα δάχτυλά μου. Κυματιστά και λαμπερά, να μιλούν και να γελούν της μοίρας τα σημάδια, καθομαι σιμά σου και σου λέγω. Εγω θα ´μαι η Ελπιδα που ζητας, και σήκωσες τα ματια.
Εγω, θα γένω ο δρομος που πατάς, ´συ θα γνεφεις και θα πλεξεις της ζωης τα αποκρυφα μεσα σου κρυμμένα. Γυναικα θα ´σαι θηλυκή, μελλοντική Μητερα, με παιδια αμέτρητα θα κάθεσαι να μπλεκεις. Στέκεις και θορρεις οτι προστάζοντας σε ειπα.
Και Μονομιάς τα μπρατσα μου σε αρπαξανε. Η μεση σου σπαστη και αφηρημένη, σκύβει και δείχνει τον λαιμο, οπου ´κείνη την στιγμη, διψαγε για χείλη. Δίψα να μην σε τρώει αλλο, και σου ´δωσα τα χείλη, κι αστραπή που εβροντηξε, ορμή και πάθος βγηκε. Χορτάρι άπλωσε η γης, κρεβατι στην Ελπιδα, εσυ κι ´γώ ενα γενήκαμε και ξεπροβαλε το αστερι. Οδηγός αυτο, στα βήματα σου να πορεύεσαι, σαν ανασα ξαμολυμενη, αφημενη να πλανάται στην καμαρή σου κατω απο τα σεντόνια που μοσχομυριζουν την ιδρωμενη σου ανασα .... Και να ανασενεις τις χαμένες σου ελπιδες ....
Θα ηθελα να 'μαι η Ελπιδα σου...
Deleteκαλημερα απο μια γκριζα πολη
Μα εισαι... χωρις να το ξερεις, τα γκρίζα θα ´´ρθει η άνοιξη και θα τα παρει, καταχωνιασμα στους μακρινούς χειμώνες να τα κρύψει, κι εσυ, ηλιος χαμογελώντας θα βγεις να φέρεις την ζωη .... Ελπίζω, για μια ελπιδα ......
DeleteΚαλη σου μερα
Αποθέωση!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ReplyDeleteΕιλικρινά, χαίρομαι και ζηλεύω αυτό στο οποίο γέρνει η καρδία σου...
Αυτοί που είναι δίπλα σου, πρέπει να αισθάνονται πολύ τυχεροί.
Υ.Γ. Έχεις σκεφτεί ποτέ να δημοσιεύσεις αυτά που γράφεις?
Σε ευχαριστω Δήμητρα ειλικρινα με κολακευεις, ομως το μονο που ειναι σιγουρο ειναι οτι αισθανομαι εγω τυχερός που εχω τους ανθρωπους που με περιβαλουν και αυτο μου ειναι αρκετο.
DeleteΟσο για να δημοσιεύσω αυτα που γραφω, αυτο που κανω εδω δεν ειναι δημοσίευση χεχε ...
Καλο σου βραδυ !!!!
Καταπληκτικό κείμενο!!
ReplyDeleteΣε ευχαριστω ....
DeleteΙδιος ο βαθυς προτοκαλης ηλιος της Καραιβικης και της Θεσσαλονικης, μα τι παραξενο! Καλα ταξιδια, Πετρο!
ReplyDeleteΙδιος παντα στον οριζοντα, και παντα στην ωρα του, μα αυτος της Θεσσαλονίκης ειναι παντα στην καρδια μου ....
DeleteΣε ευχαριστω Δαναη ...
Τι ωραίο... και πολύ ερωτικό!!!
ReplyDeleteΦαντάζομαι δικό σου?
Ναι δικο μου ειναι Αννα, σε ευχαριστω .....
Delete