Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
Πραγματικά, είχα την ανάγκη να γράψω για την ρότα, που αυτή η σάπια πλώρη τράβηξε, καθώς πάλευε με τα πανιά που θέλανε να πάνε αλλού, τιμονιέρης γεννημένος, δαμάζω τα κύματα, που πρόστυχα ταλανίζουν την δόλια μου ψυχη, χαμένη, στο απλανάριστο μπλε ....
Ο γνήσιος καπετάνιος δεν φοβάται τους ορίζοντες, λέγαν οι παλιοί. Να κοιτάς με πείσμα την πλανεύτρα θάλασσα για να την δαμάσεις. Να ξαναγεννείς τον εαυτό σου κάθε στιγμή που θα γδέρνεται η σάρκα απ´το αλάτι.
Και κάπου Πέρασα απ´την γειτονιά σου, και χαιρέτησα τα άδεια σοκάκια. Εδώ, που κανείς πλέον δεν βολτοφέρνει, μόνον οι αχτίδες του ηλιου, αραχνοκαμομένες και μουλοχτές, να σέρνονται στις σκόνες, και να κυνηγάνε τις σκιές του χρονου. Στην άκρη του δρόμου, μια φιγούρα να γνέφει ενα μαντήλι, πικροβουτηγμένο στα δάκρυα και στους καημούς, η λησμονιά της μάνας της έρμης να αποχαιρετάει το σπλάχνο της πριν καν φύγει....
Και εκεί, ανοίξαν τα πανιά, και σηκώθηκε ο αγέρας και ηρθε η στιγμή η εσχάτη ..... Τρανός και διάπλατος ο ορίζοντας, άρπαξε μονομιάς την εικόνα, την σκόρπισε στις τέσσερις γωνιές της Γης, και τις βάφτισε Ξενιτιές. Ψυχές, που γίναν Νονές, μοιρολογούσαν καθώς έμπαιναν στην κολυμπήθρα και παίρνανε το Όνομα Αυτών: Βορράς, Νότος, Ανατολή, Δύση. Δύο Γιοι και δύο Κόρες. Δύο γιοί και δύο κόρες, παιδιά ορφανά, μεγάλωσαν μέσα μου, υιοθετώντας με ως Πατερα. Σταυρός τα Παιδιά Τέσσερα να αγριεύουν τις θάλασσες παίζοντας ανέμελα.
Κι Εγω, Πατέρας στην πρύμνη καθισμένος, κρατώντας σφιχτά το Τιμόνι, πεισμωμένο το βλέμμα, δίνω εντολές, δαμάζωντας τα κύματα, σαν Παλιός Καπετάνιος, περνάω πάλι απο την έρημη γειτονιά σου να φέρω τα Παιδιά μας Τέσσερα, Τον Βορρά, Τον Νότο, Την Ανατολή και Την Δύση .... μα εσύ πάλι λείπεις.
Το Ονομά σου ειναι Ρότα, και για αυτό σε λένε έτσι, γιατί δεν έχεις μήτε Αρχη μήτε Τελος και θα λείπεις για πάντα ....
Υποκλινομαι... Τα δαση και η μοναξια ειναι μεγαλα ερεθισματα της σκεψης λεγανε οι Ρωμαιοι, αλλα και η ξενιτια, ο πονος της και η μοναξια που γενναει δεν σε αφηνει αταλαντο οπως βλεπω...
Θα ήθελα να καταθέσω και εγω την αποψη μου και να δηλώσω αναμφισβήτητα ότι είναι ένα από τα καλύτερα κείμενα που έχω διαβάσει. Θέλω να ξέρεις οτι μας εκπλήσσεις! Εύχομαι να έχεις πάντα όμορφα ταξίδια...
Θα ηθελα να ευχαριστήσω τον καθε εναν σας ξεχωριστά αν γνώριζα τα ονόματα σας. Θελω να ξέρετε παντως, οτι δίνεται νοημα στις περιπλανησεις μου και σας ευχαριστω για αυτο.
Με κολακεύεις Δήμητρα και σε ευχαριστω για αυτο, θελω να πιστευω ομως στις προσωπικές σχέσεις και ισως για αυτο να βγαινει και ο ερωτισμος που λες ..... Ομως στην τέχνη η ερμηνεία βρίσκεται στα ματια του θεατή, και νομιζω οτι κρίνει με ωριμότητα .....
Συμφωνὠ μαζἰ σου Πἐτρο, και επαυξἀνω προσθἐτοντας, οτι ο καλλιτἐχνης εἰναι αυτὀς που κρατἀει τα ινἰα και κινεἰ τα "ρεὐματα" και αυτὀ που διακρἰνω σε σἐνα εἰναι οτι σε διακατἐχει μια σεμνὀτητα και σε κἀνει ξεχωριστὀ...
Ρότα
ReplyDeleteΠραγματικά, είχα την ανάγκη να γράψω για την ρότα, που αυτή η σάπια πλώρη τράβηξε, καθώς πάλευε με τα πανιά που θέλανε να πάνε αλλού, τιμονιέρης γεννημένος, δαμάζω τα κύματα, που πρόστυχα ταλανίζουν την δόλια μου ψυχη, χαμένη, στο απλανάριστο μπλε ....
Ο γνήσιος καπετάνιος δεν φοβάται τους ορίζοντες, λέγαν οι παλιοί. Να κοιτάς με πείσμα την πλανεύτρα θάλασσα για να την δαμάσεις. Να ξαναγεννείς τον εαυτό σου κάθε στιγμή που θα γδέρνεται η σάρκα απ´το αλάτι.
Και κάπου Πέρασα απ´την γειτονιά σου, και χαιρέτησα τα άδεια σοκάκια. Εδώ, που κανείς πλέον δεν βολτοφέρνει, μόνον οι αχτίδες του ηλιου, αραχνοκαμομένες και μουλοχτές, να σέρνονται στις σκόνες, και να κυνηγάνε τις σκιές του χρονου.
Στην άκρη του δρόμου, μια φιγούρα να γνέφει ενα μαντήλι, πικροβουτηγμένο στα δάκρυα και στους καημούς, η λησμονιά της μάνας της έρμης να αποχαιρετάει το σπλάχνο της πριν καν φύγει....
Και εκεί, ανοίξαν τα πανιά, και σηκώθηκε ο αγέρας και ηρθε η στιγμή η εσχάτη .....
Τρανός και διάπλατος ο ορίζοντας, άρπαξε μονομιάς την εικόνα, την σκόρπισε στις τέσσερις γωνιές της Γης, και τις βάφτισε Ξενιτιές.
Ψυχές, που γίναν Νονές, μοιρολογούσαν καθώς έμπαιναν στην κολυμπήθρα και παίρνανε το Όνομα Αυτών: Βορράς, Νότος, Ανατολή, Δύση. Δύο Γιοι και δύο Κόρες.
Δύο γιοί και δύο κόρες, παιδιά ορφανά, μεγάλωσαν μέσα μου, υιοθετώντας με ως Πατερα.
Σταυρός τα Παιδιά Τέσσερα να αγριεύουν τις θάλασσες παίζοντας ανέμελα.
Κι Εγω, Πατέρας στην πρύμνη καθισμένος, κρατώντας σφιχτά το Τιμόνι, πεισμωμένο το βλέμμα, δίνω εντολές, δαμάζωντας τα κύματα, σαν Παλιός Καπετάνιος, περνάω πάλι απο την έρημη γειτονιά σου να φέρω τα Παιδιά μας Τέσσερα, Τον Βορρά, Τον Νότο, Την Ανατολή και Την Δύση .... μα εσύ πάλι λείπεις.
Το Ονομά σου ειναι Ρότα, και για αυτό σε λένε έτσι, γιατί δεν έχεις μήτε Αρχη μήτε Τελος και θα λείπεις για πάντα ....
Υποκλινομαι...
ReplyDeleteΤα δαση και η μοναξια ειναι μεγαλα ερεθισματα της σκεψης λεγανε οι Ρωμαιοι,
αλλα και η ξενιτια, ο πονος της και η μοναξια που γενναει δεν σε αφηνει
αταλαντο οπως βλεπω...
Εύγε! Τίποτα άλλο.
ReplyDeleteΟμολογουμένως και αντικειμενικά κομμάτι απο την καρδιά των ξενιτεμένων, συγκινητικό θα έλεγα...
ReplyDeleteΜπράβο!!!!!!!
Εάν επιτρέπεται ποιους είναι ο συγγραφέας;
ReplyDeleteΠέτρος Παπαδόπουλος
DeleteΘα ήθελα να καταθέσω και εγω την αποψη μου και να δηλώσω αναμφισβήτητα ότι είναι ένα από τα καλύτερα κείμενα που έχω διαβάσει. Θέλω να ξέρεις οτι μας εκπλήσσεις!
ReplyDeleteΕύχομαι να έχεις πάντα όμορφα ταξίδια...
Θα ηθελα να ευχαριστήσω τον καθε εναν σας ξεχωριστά αν γνώριζα τα ονόματα σας. Θελω να ξέρετε παντως, οτι δίνεται νοημα στις περιπλανησεις μου και σας ευχαριστω για αυτο.
ReplyDeleteΜαρία.
ReplyDeleteΣε ευχαριστω Μαρια και θελω να ξερεις οτι με τιμάς με την παρουσία σου. Να εισαι παντα καλα !!!!
DeleteΧριστἰνα
ReplyDeleteΣε ευχαριστω Χριστινα ειλικρινά !!!!!!
DeleteΚαλησπἐρα Πἐτρο...
ReplyDeleteΚαλησπερα και σε σενα Δήμητρα μαζι με ενα μεγαλο ευχαριστω ....
DeleteΜου αρἐσει πολὐ το σἀιτ σου, καθὠς επἰσης και ο τρὀπος που γρἀφεις, θα ἐλεγα ὀτι εἰναι πολὐ ερωτικὀς, σχεδὀν σε προσωπικὀ επἰπεδο...
DeleteΜε κολακεύεις Δήμητρα και σε ευχαριστω για αυτο, θελω να πιστευω ομως στις προσωπικές σχέσεις και ισως για αυτο να βγαινει και ο ερωτισμος που λες ..... Ομως στην τέχνη η ερμηνεία βρίσκεται στα ματια του θεατή, και νομιζω οτι κρίνει με ωριμότητα .....
DeleteΣυμφωνὠ μαζἰ σου Πἐτρο, και επαυξἀνω προσθἐτοντας, οτι ο καλλιτἐχνης εἰναι αυτὀς που κρατἀει τα ινἰα και κινεἰ τα "ρεὐματα" και αυτὀ που διακρἰνω σε σἐνα εἰναι οτι σε διακατἐχει μια σεμνὀτητα και σε κἀνει ξεχωριστὀ...
DeleteΣε ευχαριστω και παλι Δήμητρα και σου ευχομαι να εχεις ενα καλο βραδυ ....
DeleteΚαλὀ βρἀδυ Πἐτρο!
DeleteΠολύ όμορφο κείμενο!
ReplyDeleteΜε θύμισε αυτό: http://m.youtube.com/watch?v=cnBejfpIntk
Σε ευχαριστώ .... Σιγουρα ενα απο τα αγαπημενα μου !!!!!!
Delete