Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
StatCounter
Friday, March 15, 2013
Toronto, Ontario
Μόνος, δένδρο μες το δάσος
ξένος μες στους ξένους
κάθομαι και κοιτώ...
Μια μέρα θα κοιτάξω να βγω στον δρόμο, καταμεσήμερο, καθώς η μυρωδιά της βρεγμένης του δρόμου σκόνης, θα πλημμυρίζει τις αυλές, οπου τα άσπρα σεντόνια αμείλιχτα θα στέκονται κρεμασμένα, και θα ρεμβάζουν τις ηλιαχτίδες που κατεβαίνουν απ'τα σκαλοπάτια του ουρανου για να πατήσουν στο πλατύσκαλο της γης.
Κι εγω σκεπτικός, κοιτώντας τα σύννεφα που βιαστικά φεύγουν, θα κλωτσήσω του δρόμου την σκόνη, μα αυτή υγρή και πεισματάρα, δεν θα σηκώνεται για να λακίσει.
Εικόνα που θυμήζει άλλες εποχές. Πόσο μόνο μου 'λειψε να ΄ξερες .....
Θυμάμαι την γιαγιά μου που με φώναζε να μπω μέσα στο σπίτι για να μην βραχτώ, και εγω μικρός τότε, κυνηγούσα τις σταγόνες της βροχής λες και θα κέρδιζα κάτις. Η ευφορία της ευτυχίας ζωγραφισμένη στο προσωπό μου .... Ποιός να το περίμενε οτι κάποια στιγμή θα είμουν σε αυτήν την θέση για να αναπολήσω τα χρόνια εκείνα.
Κοιτάζω τα παιδιά σήμερα και σκέφτομαι αν κάποτε θα νιώσουν έτσι. Αν δηλαδή θα λησμονήσουν τα παιδικά τους χρόνια. Θα μου πεις, όλοι το περνάμε αυτό. Όμως οι εποχές τότε ήσαν αλλιώς. Δεν υπήρχε πονηριά, κακία, μίσος, υπήρχε μόνο αγάπη, αξιοπρέπεια και τιμή, λέξεις που ούτε καν υπάρχουν στα τωρινά "λεξικά".
Κι αυτό με θλίβει. Όπως με θλίβει και η βροχή όταν πέφτει τώρα, γιατί ξεσκάβει απ΄τα μπαούλα του παρελθόντος εκείνες τις όμορφες πραγματικά στιγμές, που τις έζησα για μια και μοναδική φορά στην ζωή μου, και κάθε φορά που τις συλλογίζομαι, η ψυχή μου δακρύζει ....
Καλημέρα... μη συλλογάσαι τέτοια και δακρύζει η ψυχή σου..... να συλλογάσαι τον ήλιο και ότι αυτος μας φέρνει.... ότι υπερλαμπρα φωτίζει ....αναμνήσεις ...ονειρα...ταξίδια.... μη μου "μουτζουφλιζετε" όπως είπα και σε μια φίλη μου τελευταία... think positive!!!!!!!!να σας χαρώ!!!!!!!!!!!!
Ο Ηλιος, στην πορτα μου προσμενει, το φως του διάχυτο, τις χαραμάδες βρίσκει και τρυπωνει, κρατώντας μια γόμα για να σβήσει της ψυχης το δάκρυ. Μα και το δάκρυ ειναι καλο, υγρό και αλμυρο και με μυριες λεξεις, που λέν τις αναμνησεις της ζωης, ονειρα και ταξιδια ....
Οι τοιχοι ειναι γκριζοι και μουντοι Σ ενα δωματιο αδειο να παλευω αναμεσα στα θελω στα δε θελω και στα πρεπει. Αναζητω τη μοναξια, εκεινη τη γνωστη ερμη φιλη που με καλει παντα για συντροφια. Εκεινη που μοιραζεται μαζι μου τις φοβιες μου. Θελω να κουκουλωθω κατω απο τα κλινοσκεπασματα της αναισθησιας να βοηθησει λιγο κι αυτη να απαλυνω τον πονο μου. Και απορω. Απορω πού τη βρηκα τοση σκληραδα, τοση ψυχρα στα φλεγοντα σωψυχα που βραζουν σαν τα καζανια της Κολασεως...Προχωρω τοσον καιρο με σαφη κατευθυνση προς αδιεξοδο...εχω πεσει ηδη πανω σε τοιχο. Κατι ψηλα ντουβαρια ορθωνονται μπροστα μου σαν φαντασματα. Σκιες. Σκιες ειναι οι φοβοι μου, μαυρη η ψυχη μου, με ζωνει μια θλιψη πολυ περιεργη κ μου βγαζει τα ματια! Με κατανταει τυφλη, ζητιανα να επαιτω λιγο φως για να νιψω το προσωπο το συνοφρυωμενο...
Η τιμη που αναζητας δεν εχει τιμη...βρισκεται στον αυθορμητισμο της εποχης, της αλλης εποχης...εκεινής που οι ανθρωποι μιλουσαν κοιτωντας σε στα ματια... Πονω! Πονω και το ξερεις και βλεπεις και θελεις...
Παιχνιδια του μυαλου ζωγραφιζουν οι σκιες της κάμαρής σου, λαβυρινθος στα σκοτεινα σοκακια οπου χανεσαι και σβηνεις θα 'ναι οι γκριζοι και μουντοι τοιχοι.
Ομως το πινελο εσυ κρατας, εσυ το κουμανταρεις. Πιαστο λοιπον γερα να 'ρχισει να σκορπιζει. Να σκορπιζει χρωματα, χρωματα κι αρωματα στης ζωης μπροστα τα ματια, βλεμματα που αγναντευουν αλλες εποχες, αυτες που γιναν αναμνησεις μες στα τερτιπια του μυαλου, ενα μυαλο, που το μονο που 'μεινε να καμει ειναι να βαλει μια τιμη στον πονο, αυτον που κυνηγας να βρεις σε ξενα κι αγνωστα σοκακια .....
Βλεπεις και θελεις, θελεις ... μα δεν μπορεις .....
Βροχή
ReplyDeleteΜια μέρα θα κοιτάξω να βγω στον δρόμο, καταμεσήμερο, καθώς η μυρωδιά της βρεγμένης του δρόμου σκόνης, θα πλημμυρίζει τις αυλές, οπου τα άσπρα σεντόνια αμείλιχτα θα στέκονται κρεμασμένα, και θα ρεμβάζουν τις ηλιαχτίδες που κατεβαίνουν απ'τα σκαλοπάτια του ουρανου για να πατήσουν στο πλατύσκαλο της γης.
Κι εγω σκεπτικός, κοιτώντας τα σύννεφα που βιαστικά φεύγουν, θα κλωτσήσω του δρόμου την σκόνη, μα αυτή υγρή και πεισματάρα, δεν θα σηκώνεται για να λακίσει.
Εικόνα που θυμήζει άλλες εποχές.
Πόσο μόνο μου 'λειψε να ΄ξερες .....
Θυμάμαι την γιαγιά μου που με φώναζε να μπω μέσα στο σπίτι για να μην βραχτώ, και εγω μικρός τότε, κυνηγούσα τις σταγόνες της βροχής λες και θα κέρδιζα κάτις. Η ευφορία της ευτυχίας ζωγραφισμένη στο προσωπό μου .... Ποιός να το περίμενε οτι κάποια στιγμή θα είμουν σε αυτήν την θέση για να αναπολήσω τα χρόνια εκείνα.
Κοιτάζω τα παιδιά σήμερα και σκέφτομαι αν κάποτε θα νιώσουν έτσι. Αν δηλαδή θα λησμονήσουν τα παιδικά τους χρόνια. Θα μου πεις, όλοι το περνάμε αυτό. Όμως οι εποχές τότε ήσαν αλλιώς. Δεν υπήρχε πονηριά, κακία, μίσος, υπήρχε μόνο αγάπη, αξιοπρέπεια και τιμή, λέξεις που ούτε καν υπάρχουν στα τωρινά "λεξικά".
Κι αυτό με θλίβει. Όπως με θλίβει και η βροχή όταν πέφτει τώρα, γιατί ξεσκάβει απ΄τα μπαούλα του παρελθόντος εκείνες τις όμορφες πραγματικά στιγμές, που τις έζησα για μια και μοναδική φορά στην ζωή μου, και κάθε φορά που τις συλλογίζομαι, η ψυχή μου δακρύζει ....
Καλημέρα...
ReplyDeleteμη συλλογάσαι τέτοια και δακρύζει η ψυχή σου.....
να συλλογάσαι τον ήλιο και ότι αυτος μας φέρνει....
ότι υπερλαμπρα φωτίζει ....αναμνήσεις ...ονειρα...ταξίδια....
μη μου "μουτζουφλιζετε" όπως είπα και σε μια φίλη μου τελευταία...
think positive!!!!!!!!να σας χαρώ!!!!!!!!!!!!
Ο Ηλιος, στην πορτα μου προσμενει, το φως του διάχυτο, τις χαραμάδες βρίσκει και τρυπωνει, κρατώντας μια γόμα για να σβήσει της ψυχης το δάκρυ.
DeleteΜα και το δάκρυ ειναι καλο, υγρό και αλμυρο και με μυριες λεξεις, που λέν τις αναμνησεις της ζωης, ονειρα και ταξιδια ....
Καλη σου μερα ελενη* ηλιόλουστη και φωτεινή
Πετρο μου....
ReplyDeleteΡαγισεις πολλες καρδιες....
Ανηλιαγες
Και που εισαι ακομα ....
ReplyDeleteΓιατι καρδια μου;
ReplyDeleteΟι τοιχοι ειναι γκριζοι και μουντοι
ReplyDeleteΣ ενα δωματιο αδειο να παλευω αναμεσα στα θελω στα δε θελω και στα πρεπει.
Αναζητω τη μοναξια, εκεινη τη γνωστη ερμη φιλη που με καλει παντα για συντροφια. Εκεινη που μοιραζεται μαζι μου τις φοβιες μου. Θελω να κουκουλωθω κατω απο τα κλινοσκεπασματα της αναισθησιας να βοηθησει λιγο κι αυτη να απαλυνω τον πονο μου.
Και απορω. Απορω πού τη βρηκα τοση σκληραδα, τοση ψυχρα στα φλεγοντα σωψυχα που βραζουν σαν τα καζανια της Κολασεως...Προχωρω τοσον καιρο με σαφη κατευθυνση προς αδιεξοδο...εχω πεσει ηδη πανω σε τοιχο. Κατι ψηλα ντουβαρια ορθωνονται μπροστα μου σαν φαντασματα. Σκιες. Σκιες ειναι οι φοβοι μου, μαυρη η ψυχη μου, με ζωνει μια θλιψη πολυ περιεργη κ μου βγαζει τα ματια! Με κατανταει τυφλη, ζητιανα να επαιτω λιγο φως για να νιψω το προσωπο το συνοφρυωμενο...
Η τιμη που αναζητας δεν εχει τιμη...βρισκεται στον αυθορμητισμο της εποχης, της αλλης εποχης...εκεινής που οι ανθρωποι μιλουσαν κοιτωντας σε στα ματια...
Πονω! Πονω και το ξερεις και βλεπεις και θελεις...
Παιχνιδια του μυαλου ζωγραφιζουν οι σκιες της κάμαρής σου, λαβυρινθος στα σκοτεινα σοκακια οπου χανεσαι και σβηνεις θα 'ναι οι γκριζοι και μουντοι τοιχοι.
DeleteΟμως το πινελο εσυ κρατας, εσυ το κουμανταρεις. Πιαστο λοιπον γερα να 'ρχισει να σκορπιζει. Να σκορπιζει χρωματα, χρωματα κι αρωματα στης ζωης μπροστα τα ματια, βλεμματα που αγναντευουν αλλες εποχες, αυτες που γιναν αναμνησεις μες στα τερτιπια του μυαλου, ενα μυαλο, που το μονο που 'μεινε να καμει ειναι να βαλει μια τιμη στον πονο, αυτον που κυνηγας να βρεις σε ξενα κι αγνωστα σοκακια .....
Βλεπεις και θελεις, θελεις ... μα δεν μπορεις .....
Καλημέρα Πέτρο...
ReplyDeleteΚαλημέρα και σε σενα Δήμητρα
Delete