Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
Η στιγμη που η ψυχη βαφτιζεται με τα μυστικα του κοσμου αυτου, και πλημυριζει με χειμαρους ζωης, τις σκοτεινες και αποκρυφες γωνιες μας, λες και οι αιωνες διαγραφτικαν μονομιας απο την Ιστορια την στιγμη εκεινη, που ανθιζαν τα λουλουδια.
Με την καθε ανατολη, το καθε πρωινο γινεται λιμανι που καταθετουν τα βλεματα τις ελπιδες τους, καθως ο Ηλιος τα παιρνει, και ανεβαινει την σκαλα του Ουρανου.
Βρισκομαι στην ασπρη παραλια ενος εξωτικου νησιου στην μεση του Ωκεανου, με τα κυματα, μυριαδες να γαργαλανε τα ποδια μου.
Ενα κονσερτο γεννιεται με χρωματα, μυρωδιες και ηχους, που ξεπερνουν την καθε μου προσδοκια. Η αισθηση του υπαρχω, πνιγεται σε μια κουκιδα στο συμπαν, κοιταζοντας το απειρο λιγο παρακατω, οπου βρισκεται η γεννηση του πρωινου τουτου.
Στα ματια μου πανω, χορευουν φωτιες ψηλες, με τα χαλκινα και τις λυρες σε γιορτινες ημερες, να παροτρυνουν τον κοσμο για γλεντι μεχρι τις πρωινες ωρες, καθως μακρυνες συζητησεις ανθρωπων, ερχονται και φευγουν στα αυτια μου, σαν αντιλλαλος μιας αλλης ζωης, οπως και τα κυματα στα ποδια μου τωρα.... οπως και τοτες...
Γεματα τα κενα, σηκωνουν το ποτηρι τους για να πιουν τους αιωνες απο την πηγη της παντοτινης Αγαπης... μα ειπαμε, χαθηκαν και αυτοι την στιγμη που ανθιζαν τα λουλουδια.
Αισθανομαι οτι γεμισα την ψυχη μου σημερα, τυχερος και ελευθερος να ζησω αυτην την στιγμη, την οποια, και ο Οδυσσεας θα ζηλευε, που τον πηρε τοσα χρονια να γυρισει στην Ιθακη του και να παρει την θεση που του ανηκει.
Εγω παλι, ακομα ψαχνω να βρω την δικη μου Ιθακη μεσα απο αυτο το πρωινο που θα ξαναρθει αμετρητες φορες. Ισως να ειμαι εδω, ισως σε καποιο αλλο μερος. Ισως παλι, να γινω πνευμα καποια στιγμη που θα αναζηταει να βρει τα μυστικα της πνοης, που μπερδευται με τους ταξιδευτες αερες που μας περιτριγυριζουν.
Το μονο σιγουρο ειναι οτι εχω την αισθηση, οτι θα παραβρεθω σε αυτο το τραπεζι γεματο εδεσματα και γευσεις, και για αλλη μια φορα θα χαθω σε αυτο το ομορφο πρωινο...
Αναρωτιέμαι μερικές φορές: Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά, πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν; Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. Και να μη βλέπεις , πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου. Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος. Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα. Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα 'ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει. (από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)
Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ' εγώ την φύσι λίγο. Θάλασσας του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα ωραία και μεγάλα φωτισμένα. Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά (τα είδ' αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)· κι όχι κ' εδώ τες φαντασίες μου, τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.
Υπεροχα δεν ξερω αν περιγραφει την κατασταση, ομως οταν εισαι στα αγρια χαραματα, λιγο πριν βγει ο ηλιος, σε μια παραλια "μονος" στην μεση του Ατλανικου, καταλαβαινεις μετα οτι το "υπεροχα" δεν περιγραφει πληρες την στιγμη ..... οσο για τα Μοχιτος αυτο ειναι ενα αλλο κεφαλαιο που θελει περισσοτερη αναλυση χεχε ...
Πρωινο
ReplyDeleteΗ στιγμη που η ψυχη βαφτιζεται με τα μυστικα του κοσμου αυτου, και πλημυριζει με χειμαρους ζωης, τις σκοτεινες και αποκρυφες γωνιες μας, λες και οι αιωνες διαγραφτικαν μονομιας απο την Ιστορια την στιγμη εκεινη, που ανθιζαν τα λουλουδια.
Με την καθε ανατολη, το καθε πρωινο γινεται λιμανι που καταθετουν τα βλεματα τις ελπιδες τους, καθως ο Ηλιος τα παιρνει, και ανεβαινει την σκαλα του Ουρανου.
Βρισκομαι στην ασπρη παραλια ενος εξωτικου νησιου στην μεση του Ωκεανου, με τα κυματα, μυριαδες να γαργαλανε τα ποδια μου.
Ενα κονσερτο γεννιεται με χρωματα, μυρωδιες και ηχους, που ξεπερνουν την καθε μου προσδοκια.
Η αισθηση του υπαρχω, πνιγεται σε μια κουκιδα στο συμπαν, κοιταζοντας το απειρο λιγο παρακατω, οπου βρισκεται η γεννηση του πρωινου τουτου.
Στα ματια μου πανω, χορευουν φωτιες ψηλες, με τα χαλκινα και τις λυρες σε γιορτινες ημερες, να παροτρυνουν τον κοσμο για γλεντι μεχρι τις πρωινες ωρες, καθως μακρυνες συζητησεις ανθρωπων, ερχονται και φευγουν στα αυτια μου, σαν αντιλλαλος μιας αλλης ζωης, οπως και τα κυματα στα ποδια μου τωρα.... οπως και τοτες...
Γεματα τα κενα, σηκωνουν το ποτηρι τους για να πιουν τους αιωνες απο την πηγη της παντοτινης Αγαπης... μα ειπαμε, χαθηκαν και αυτοι την στιγμη που ανθιζαν τα λουλουδια.
Αισθανομαι οτι γεμισα την ψυχη μου σημερα, τυχερος και ελευθερος να ζησω αυτην την στιγμη, την οποια, και ο Οδυσσεας θα ζηλευε, που τον πηρε τοσα χρονια να γυρισει στην Ιθακη του και να παρει την θεση που του ανηκει.
Εγω παλι, ακομα ψαχνω να βρω την δικη μου Ιθακη μεσα απο αυτο το πρωινο που θα ξαναρθει αμετρητες φορες. Ισως να ειμαι εδω, ισως σε καποιο αλλο μερος. Ισως παλι, να γινω πνευμα καποια στιγμη που θα αναζηταει να βρει τα μυστικα της πνοης, που μπερδευται με τους ταξιδευτες αερες που μας περιτριγυριζουν.
Το μονο σιγουρο ειναι οτι εχω την αισθηση, οτι θα παραβρεθω σε αυτο το τραπεζι γεματο εδεσματα και γευσεις, και για αλλη μια φορα θα χαθω σε αυτο το ομορφο πρωινο...
Καλημερα
Τι όμορφη και γλυκιά καλημέρα μας μοίρασες σήμερα Πέτρο!
DeleteΑναρωτιέμαι μερικές φορές: Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά, πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
ReplyDeleteΝ' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις , πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.
(από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)
Δεν θυμαμαι να το εχω διαβασει το συγκεκριμενο, οπως και να'χει ειναι Φ Ο Β Ε Ρ Ο !!!!!!!!!!!!!! Θα κοιταξω να το αγορασω ..
DeleteΕδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ' εγώ την φύσι λίγο.
ReplyDeleteΘάλασσας του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.
Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ' αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ' εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.
Κ. Καβάφης
Αγαπημενο !!!!
DeleteΦαντάζομαι ότι είναι υπέροχα εκεί που θα βρίσκεσαι για να γράψεις ένα όμορφο κειμανάκι σαν αυτό!!!
ReplyDeleteΚαλημέρα κι από εμένα!
Υ.Γ. Πιές και ένα μοχίτο για εμάς που περνάμε κρίση εδώ...
Υπεροχα δεν ξερω αν περιγραφει την κατασταση, ομως οταν εισαι στα αγρια χαραματα, λιγο πριν βγει ο ηλιος, σε μια παραλια "μονος" στην μεση του Ατλανικου, καταλαβαινεις μετα οτι το "υπεροχα" δεν περιγραφει πληρες την στιγμη ..... οσο για τα Μοχιτος αυτο ειναι ενα αλλο κεφαλαιο που θελει περισσοτερη αναλυση χεχε ...
DeleteΠως να μην έχεις έμπνευση μετά απο αυτά που βλέπεις.
ReplyDeleteΣε ζηλεύω!
Δεν υπαρχει λογος για ζηλειες Ανωνυμε ..... μονο για εμπνευση οπως λες κι εσυ.
Delete