Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
Μερες ήρθανε, μερες ειναι κι αυτες. Στον πλακόστρωτο δρόμο οι εποχές διαλαλουν τις μοιρες των ανθρωπων.
Ο όχλος μαζεύετε στο κατώφλι μιας πόρτας, στριμωγμενος για να δει. Περαστικοί απο το σοκάκι της ζωής και περίεργοι στο βλέμμα, αναρωτιουνται ποια είναι η πρώτη φορά που θα νιώσουν ευτυχία.
Αμέτρητα και αμορφα πρόσωπα σαν πινελιές ζωγραφίζουν την ημερα αυτην. Στον καμβα απάνω τα χρωματα μετρημένα λες και ο δημιουργός στέρεψε απο μπογιές.
Πασχιζω να βρω ενα πρόσωπο που να γελαει. Μα η μερα ειναι μουντή και ο κοσμος νωχελικα σκυθρωπος. Αλλα μιά Θεά μακρινή, ανέμελα επιασε το μιστρι και άπλωσε μεγαλοχερα μια ακομα παράταση. Μια παραταση μιας και μοναδικης ημέρας στο ημερολογιο μας.
Βλεπεις, μετραμε αντιστροφα, με πορεια στην πόρτα απο οπου ήρθαμε, και η οποια διάπλατα άνοιξε για να μας ξεβρασει σε αυτο εδω το πλακόστρωτο, και εμείς προσπαθούμε να δώσουμε νόημα στις ανάσες μας, στα καρδιοχτυπια μας, στα χαμένα βλέμματα μας.
Θαρρώ όμως, σε βλέπω στο τέλος του δρόμου, περήφανη να λυκνιζεσαι στα χρωματα του ήλιου, που περήφανος κι αυτός, καβαλιέρος, να σε λουζει με τις αχτιδες του σαν να σε κρατάει αγκαζε για να του χαρίσεις αυτον τον ομορφο χορό. ....
Μερες ήρθανε, μερες ειναι κι αυτες. Στον πλακόστρωτο δρόμο οι εποχές διαλαλουν τις μοιρες των ανθρωπων.
ReplyDeleteΟ όχλος μαζεύετε στο κατώφλι μιας πόρτας, στριμωγμενος για να δει. Περαστικοί απο το σοκάκι της ζωής και περίεργοι στο βλέμμα, αναρωτιουνται ποια είναι η πρώτη φορά που θα
νιώσουν ευτυχία.
Αμέτρητα και αμορφα πρόσωπα σαν πινελιές ζωγραφίζουν την ημερα αυτην.
Στον καμβα απάνω τα χρωματα μετρημένα λες και ο δημιουργός στέρεψε απο μπογιές.
Πασχιζω να βρω ενα πρόσωπο που να γελαει. Μα η μερα ειναι μουντή και ο κοσμος νωχελικα σκυθρωπος.
Αλλα μιά Θεά μακρινή, ανέμελα επιασε το μιστρι και άπλωσε μεγαλοχερα μια ακομα παράταση. Μια παραταση μιας και μοναδικης ημέρας στο ημερολογιο μας.
Βλεπεις, μετραμε αντιστροφα, με πορεια στην πόρτα απο οπου ήρθαμε, και η οποια διάπλατα άνοιξε για να μας ξεβρασει σε αυτο εδω το πλακόστρωτο, και εμείς προσπαθούμε να δώσουμε νόημα στις ανάσες μας, στα καρδιοχτυπια μας, στα χαμένα βλέμματα μας.
Θαρρώ όμως, σε βλέπω στο τέλος του δρόμου, περήφανη να λυκνιζεσαι στα χρωματα του ήλιου, που περήφανος κι αυτός, καβαλιέρος, να σε λουζει με τις αχτιδες του σαν να σε κρατάει αγκαζε για να του χαρίσεις αυτον τον ομορφο χορό. ....
ξερεις την αποψη μου..Στην ειπα ηδη...
ReplyDeleteΣε ευχαριστουμε για τα ταξιδια...
Εγω ευχαριστω...... ειναι τιμή μου ...
DeleteΓραφεις πολυ ομορφα!συγχαρητηρια για την σελιδα.
ReplyDeleteΣε ευχαριστώ Αλεξάνδρα .....
Delete