Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
Ενα άγγιγμα το δέρμα αναζητά. Αργά, οργώνοντας του κορμιού τις καταχωνιασμένες ηδονές, να σβήνει ντροπές στο διάβα του.
Στους πόθους που ξύπνησες ενα πρωί, αναζητούσες το φιλί, καθώς τα ροδοκόκκινα χείλη σου ακόμα κλειστά, γεύτηκαν πάλι τον ιδρώτα που κατηφοριζε τρανός και διάπλατος στα αυλάκια του κορμιού σου. Κι αυτή η αύρα η πρωινή που πρόστυχα σ'αγγαλιαζει, μυρολατρεί τους έρωτες που χόρευαν μεσόνυκτα καταμεσής στα δόλια τα στερνά σου.
Λύσε τα μαλλιά κι άστα ελεύθερα να κυματίζουν στου ανοιχτού του παραθύρου σου αγέρα, για να μπει μυρωδικός στην κάμαρα και να σε καλημερήση.
Μα το άγγιγμα ακόμη βαδίζει αργό πάνω στο ροζ σου δέρμα, και μήτε συ και μήτε γώ αμόλυτοι μιλήσαμε ποτές.
στους χρονους τους ατελειωτους στις απεθαντες μνημες , συναισθηματος Ενος.... σπονδη ο Ε ρ ω τ α ς του αιωνιου μνημονιο του χθες γιγνεσθαι του σημερα ζωη του αυριο μητρα...
δε ξερω για το χθες, το σημερα, το αυριο τι ειναι καλο κ τι οχι... ξερω ομως πως το χειρότερο δεν είναι κάποιοι να μην είναι πια μαζί....... το χειρότερο είναι να αγαπιούνται χώρια...
Δεν ξερω τι ειναι ποιο ομορφο, η φωτογραφιες σου η ο τροπος που γραφεις. Και τα δυο ομως αγγιζουν σε προσωπικο επιπεδο τις καρδιες και τον νου του καθενος ξεχωριστα.Το ευχαριστω δεν αρκει που τα μοιραζεσαι αυτα.Καλο απογευμα!
Ενα άγγιγμα το δέρμα αναζητά. Αργά, οργώνοντας του κορμιού τις καταχωνιασμένες ηδονές, να σβήνει ντροπές στο διάβα του.
ReplyDeleteΣτους πόθους που ξύπνησες ενα πρωί, αναζητούσες το φιλί, καθώς τα ροδοκόκκινα χείλη σου ακόμα κλειστά, γεύτηκαν πάλι τον ιδρώτα που κατηφοριζε τρανός και διάπλατος στα αυλάκια του κορμιού σου.
Κι αυτή η αύρα η πρωινή που πρόστυχα σ'αγγαλιαζει, μυρολατρεί τους έρωτες που χόρευαν μεσόνυκτα καταμεσής στα δόλια τα στερνά σου.
Λύσε τα μαλλιά κι άστα ελεύθερα να κυματίζουν στου ανοιχτού του παραθύρου σου αγέρα, για να μπει μυρωδικός στην κάμαρα και να σε καλημερήση.
Μα το άγγιγμα ακόμη βαδίζει αργό πάνω στο ροζ σου δέρμα, και μήτε συ και μήτε γώ αμόλυτοι μιλήσαμε ποτές.
Έτσι απλά μ'αναζητησες. Κι έτσι απλά σε βρήκα....
Υπέροχο!!
ReplyDeleteΣε ευχαριστώ Μαρία
DeleteΜε αρεσει πολυυυυυυ!!!!!!!!!!!!!!
ReplyDeleteΣε ευχαριστώ
DeleteΚαι η αφορμή?
ReplyDeleteΗ Θεσσαλονίκη,
η όμορφη και
η αγαπημένη?
Χρειάζεται αφορμή? Για δες την φώτο και πες μου εαν δεν σου περνούν απο το μυαλό αυτά τα λογια.
DeleteΚαλησπέρα
Ομολογουμένως πολύ θερμό το κείμενο. Αναμένεται καυτός χειμώνας χαχα...
ReplyDeleteΚαλά ταξίδια να έχεις και πάντα καλοδεχούμενος στα μέρη μας!
Σε ευχαριστώ χριστινα !!!!
Delete"Έτσι κι αλλιώς μια μέρα θα χωρίσουμε. Από έρωτα, από θάνατο, από χρόνο. Θα ήθελα όμως να χωρίσουμε μαζί. Όχι χώρια."
ReplyDelete~Νίκος Δήμου
στους χρονους τους ατελειωτους
Deleteστις απεθαντες μνημες , συναισθηματος Ενος....
σπονδη
ο
Ε ρ ω τ α ς
του αιωνιου μνημονιο
του χθες γιγνεσθαι
του σημερα ζωη
του αυριο μητρα...
ζωης-δοτης
ενας...
Μαρίνα
δε ξερω για το χθες, το σημερα, το αυριο τι ειναι καλο κ τι οχι... ξερω ομως πως το χειρότερο δεν είναι κάποιοι να μην είναι πια μαζί.......
Deleteτο χειρότερο είναι να αγαπιούνται χώρια...
Άφωνος. Respect!!!!!!!!!!
DeleteΔεν ξερω τι ειναι ποιο ομορφο, η φωτογραφιες σου η ο τροπος που γραφεις. Και τα δυο ομως αγγιζουν σε προσωπικο επιπεδο τις καρδιες και τον νου του καθενος ξεχωριστα.Το ευχαριστω δεν αρκει που τα μοιραζεσαι αυτα.Καλο απογευμα!
ReplyDeleteΣε ευχαριστώ Άννα με τιμάς με τα καλά σου λόγια.... Καλό απόγευμα και σε σένα......
Delete