Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
ομορφα λογια εναρμονισμενα με την εικονα που μας παρουσιαζετε κυριε παπαδοπουλε...μονο που ο ουρανος κ η αγαπη δεν εχει συνορα...αυτος που θελει θα βρεθει κοντα μας...αν οχι τοτε η φωτια του θα παψει να μας καιει..τα χλιαρα δεν καινε......
καθημαγμένη μήτρα, καταραμένη γεννάς το θάνατο και πεθαίνεις τη ζωή Σκορπάς τον πόνο, μοιράζεις λύπη γεμίζεις ενοχές μειώνεις αντοχές Πνίγεις στο αίμα αγέννητες ψυχές . Έμαθες να πλημμυρίζεις όχι από χαρά αλλά στο αίμα. Και τώρα θες τι; Να σε σεβαστώ; γιατί;
Λιγο απαισιόδοξο θα έλεγα αλλα θα σου απαντησω με ενα αγαπημενο μιας φιλης που εφυγε και ειναι του Καζαντζάκη απο την Ασκητικη: Ο άντρας πλανταμένος φωνάζει: "Είμαι η σαγίτα που θέλει να σκίσει το στημόνι, να τιναχτεί όξω από τον αργαλειό της ανάγκης. "Να ξεπεράσω το νόμο, να συντρίψω τα κορμιά, να νικήσω το θάνατο. Είμαι ο Σπόρος!" Κι η άλλη βαθιά μαυλιστική φωνή, η γυναικίσια, αποκρίνεται γαληνεμένη και σίγουρη: "Κάθουμαι διπλοπόδι απάνω στο χώμα, αμολώ τις ρίζες μου βαθιά στα μνήματα· δέχουμαι το σπόρο ακίνητη και τον θρέφω. Είμαι όλη γάλα κι ανάγκη. "Και λαχταρώ να γυρίσω πίσω, να κατεβώ στο ζώο, να κατεβώ πιο χαμηλά, στο δέντρο, μέσα στις ρίζες και στα χώματα, να μη σαλεύω. "Κρατώ, σκλαβώνω την πνοή, δεν την αφήνω να πετάξει· μισώ τη φλόγα που ανεβαίνει. Είμαι η Μήτρα!"
Και παεμπιπτοντως εαν βρεθειτε στην ομορφη Θεσσαλονικη της αυτες τις μερες να πατε να δειτε την παρασταση στο θεατρο Αυλαια. Ανεβαινει η "Ασκητικη" του Καζαντζακη, αυτου του ανατριχιαστικου Ευαγγελίου! Την ειδα χθες! Αρκετα εως πολυ καλη εμνηνεια! (απλα ο Καζαντζακης εγραψε μονο για μητρες με γαλα και σπορους..δυστυχως υπαρχει και η αλλη πλευρα.
"Ερχόµαστε από µια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουµε σε µια σκοτεινή άβυσσο· το µεταξύ φωτεινό διάστηµα το λέµε Ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούµε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνηµα κι ο γυρισµός· κάθε στιγµή πεθαίνουµε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος"...
Δεν απαντησα για την φιλη μου που έφυγε αν το διαβασες σωστά, ειπα αγαπημένο μιας φιλης που έφυγε. Εχει διαφορα το ενα απο το άλλο. Απλό. Και να συνέλθω απο τι? Δεν εχω ζαλιστεί απο κατι, μια χαρα ειμαι.... Οσο για την Ασκητικη του Καζαντζάκη θα συμφωνισω οτι υπαρχει και η αλλη πλευρα. Απο τα δικα μου τα ματια βλεπω τον ερωτα, καθως τα ποδια μιας γυναίκας ανοιγουν αισθησιακά, για να καθοδηγήσουν το αγγιγμα ενος χεριου, που σιγα σιγα, σκαρφαλωνει και μπαινει αργα στην μητρα ανεβαζοντας τους παλμους της καρδιάς και φέρνει την ηδονη που κάνει τα ματια να σιγοκλεινουν, βυθιζοντας τα στην σκέψη, στην αβυσσο της φαντασίας, με τις εκρήξεις να ακολουθουν η μια μετα την άλλη.... ξανα και ξανα....και με τα στήθη πριν καν προλάβουν να βγαλουν γαλα, να παραδινουν τις ρωγες τους στον βωμό του έρωτα των ποθων και του πάθους, απελευθερωμενα απο δεσμά και προκαταληψεις την στιγμη εκείνη.... ενα συναίσθημα που πολλοι ποθουν μα λίγοι το γευονται ..... Αυτο βλεπω διαβαζοντας το. Αλλα θα θα μου πεις η ερμηνεία ενος κειμένου βρίσκεται στα ματια του καθενός .....
εγω δε σας πω συνελθετε κυριε παπαδοπουλε....ουτε θα χρησιμοποιησω μια τριτη ισως πλευρα ερμηνειας της Aσκητικης ως αλλοθι επικοινωνιας μαζι σας....εγω θα σας πω οτι μου αρεσει πολυ ο τροπος εκφρασης σας...μη συνελθετε ποτε....μου αρεσει να περιπλανιεμαι μαζι σας....
Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω Ελπίδα για τα καλα σου λόγια και θα σε παρακαλεσω να μου μιλας στον ενικό και με το όνομά μου. Χαίρομαι που σου αρεσει ο τροπος εκφρασης μου !!!!!!
Σύνορα έβαλα στον μαύρο ουρανό
ReplyDeleteμα όλα τελειώνουν κι αρχίζουν με σένα
με κοιτάς με τα μάτια που στάζουν βροχή
μα φωτιά με καλύπτει ολοένα
Πώς
στο κόκκινο φως
στάθηκες πάλι εμπρός μου
ομορφα λογια εναρμονισμενα με την εικονα που μας παρουσιαζετε κυριε παπαδοπουλε...μονο που ο ουρανος κ η αγαπη δεν εχει συνορα...αυτος που θελει θα βρεθει κοντα μας...αν οχι τοτε η φωτια του θα παψει να μας καιει..τα χλιαρα δεν καινε......
ReplyDeleteκαθημαγμένη μήτρα,
ReplyDeleteκαταραμένη
γεννάς το θάνατο
και πεθαίνεις τη ζωή
Σκορπάς τον πόνο,
μοιράζεις λύπη
γεμίζεις ενοχές
μειώνεις αντοχές
Πνίγεις στο αίμα
αγέννητες ψυχές .
Έμαθες να πλημμυρίζεις
όχι από χαρά
αλλά στο αίμα.
Και τώρα θες τι;
Να σε σεβαστώ;
γιατί;
Λιγο απαισιόδοξο θα έλεγα αλλα θα σου απαντησω με ενα αγαπημενο μιας φιλης που εφυγε και ειναι του Καζαντζάκη απο την Ασκητικη:
DeleteΟ άντρας πλανταμένος φωνάζει: "Είμαι η σαγίτα που θέλει να σκίσει το στημόνι, να τιναχτεί όξω από τον αργαλειό της ανάγκης.
"Να ξεπεράσω το νόμο, να συντρίψω τα κορμιά, να νικήσω το θάνατο. Είμαι ο Σπόρος!"
Κι η άλλη βαθιά μαυλιστική φωνή, η γυναικίσια, αποκρίνεται γαληνεμένη και σίγουρη: "Κάθουμαι διπλοπόδι απάνω στο χώμα, αμολώ τις ρίζες μου βαθιά στα μνήματα· δέχουμαι το σπόρο ακίνητη και τον θρέφω. Είμαι όλη γάλα κι ανάγκη.
"Και λαχταρώ να γυρίσω πίσω, να κατεβώ στο ζώο, να κατεβώ πιο χαμηλά, στο δέντρο, μέσα στις ρίζες και στα χώματα, να μη σαλεύω.
"Κρατώ, σκλαβώνω την πνοή, δεν την αφήνω να πετάξει· μισώ τη φλόγα που ανεβαίνει. Είμαι η Μήτρα!"
Ε πόσο πιο αισιόδοξο όταν μου απαντάτε για τη φίλη σας που έφυγε;
Deleteτα συλλυπητήριά μου....
χαχαχα!
DeleteΣυνέλθετε λίγο κ.Παπαδοπουλε!
Και παεμπιπτοντως εαν βρεθειτε στην ομορφη Θεσσαλονικη της αυτες τις μερες να πατε να δειτε την παρασταση στο θεατρο Αυλαια. Ανεβαινει η "Ασκητικη" του Καζαντζακη, αυτου του ανατριχιαστικου Ευαγγελίου! Την ειδα χθες! Αρκετα εως πολυ καλη εμνηνεια!
Delete(απλα ο Καζαντζακης εγραψε μονο για μητρες με γαλα και σπορους..δυστυχως υπαρχει και η αλλη πλευρα.
"Ερχόµαστε από µια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουµε σε µια σκοτεινή άβυσσο· το
µεταξύ φωτεινό διάστηµα το λέµε Ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούµε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνηµα κι ο γυρισµός·
κάθε στιγµή πεθαίνουµε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο
θάνατος"...
Συμφωνειτε;;;
Δεν απαντησα για την φιλη μου που έφυγε αν το διαβασες σωστά, ειπα αγαπημένο μιας φιλης που έφυγε. Εχει διαφορα το ενα απο το άλλο. Απλό. Και να συνέλθω απο τι? Δεν εχω ζαλιστεί απο κατι, μια χαρα ειμαι....
DeleteΟσο για την Ασκητικη του Καζαντζάκη θα συμφωνισω οτι υπαρχει και η αλλη πλευρα.
Απο τα δικα μου τα ματια βλεπω τον ερωτα, καθως τα ποδια μιας γυναίκας ανοιγουν αισθησιακά, για να καθοδηγήσουν το αγγιγμα ενος χεριου, που σιγα σιγα, σκαρφαλωνει και μπαινει αργα στην μητρα ανεβαζοντας τους παλμους της καρδιάς και φέρνει την ηδονη που κάνει τα ματια να σιγοκλεινουν, βυθιζοντας τα στην σκέψη, στην αβυσσο της φαντασίας, με τις εκρήξεις να ακολουθουν η μια μετα την άλλη.... ξανα και ξανα....και με τα στήθη πριν καν προλάβουν να βγαλουν γαλα, να παραδινουν τις ρωγες τους στον βωμό του έρωτα των ποθων και του πάθους, απελευθερωμενα απο δεσμά και προκαταληψεις την στιγμη εκείνη.... ενα συναίσθημα που πολλοι ποθουν μα λίγοι το γευονται .....
Αυτο βλεπω διαβαζοντας το. Αλλα θα θα μου πεις η ερμηνεία ενος κειμένου βρίσκεται στα ματια του καθενός .....
εγω δε σας πω συνελθετε κυριε παπαδοπουλε....ουτε θα χρησιμοποιησω μια τριτη ισως πλευρα ερμηνειας της Aσκητικης ως αλλοθι επικοινωνιας μαζι σας....εγω θα σας πω οτι μου αρεσει πολυ ο τροπος εκφρασης σας...μη συνελθετε ποτε....μου αρεσει να περιπλανιεμαι μαζι σας....
ReplyDeleteΘα ήθελα να σε ευχαριστήσω Ελπίδα για τα καλα σου λόγια και θα σε παρακαλεσω να μου μιλας στον ενικό και με το όνομά μου. Χαίρομαι που σου αρεσει ο τροπος εκφρασης μου !!!!!!
Deleteοι ελπιδες της Ελπιδας μολις πραγματοποιηθηκαν πετρο....η οικειοτητα μαζι σου οτι καλυτερο....
ReplyDeleteΕιμαι παντα οικείος με τους φιλους μου εδω και γενικότερα και εξω απο εδω .....
Delete