Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
Παράμ παράμ παράμ γυρνάω χορεύω στην άμμο του χειμώνα με τα φύκια τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω και κάνω με τα αστέρια σκουλαρίκια
Παράμ παράμ παράμ παραμονεύει στο πέλαγο του χρόνου το καράβι μιαν άγκυρα η ζωή μου ζητανεύει το βάθος του έρωτα της να συλλάβει
Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ γαλάζια μοίρα για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την νησί του ανέμου αγρίμι
Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ γαλάζια μοίρα για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την νησί του ανέμου αγρίμι
Παράμ παράμ παράμ παραμυθένιο ναυάγιο μες στα σύννεφα η σελήνη κορμί του Ποσειδώνα σιδερένιο ποιο πέτρινο μουσείο να σε κλείνει
Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ γαλάζια μοίρα για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την νησί του ανέμου αγρίμι
Ξεκλειδώθηκα Έφυγες Και βγήκαν οι λέξεις Στον αέρα να πετάξουν Ποιος ήσουν;
Το αστέρι είναι μοναχό Χωρίς ανάσες Και έρωτα
Με το δάχτυλο μου Θα διαγράψω Έναν κύκλο στην κοιλιά σου Και θα μείνω μέσα Θα μείνω εκεί μέσα
Μέσα σου Πάνω σου Γύρω σου Στα μαλλιά σου αυλή και χαρούμενη Κυριακή Στα χέρια σου πολύτιμα στολίδια Από άλλες εποχές Από εκεί ήρθα εγώ
Εγώ που δεν ήμουν τίποτα που δεν είμαι τίποτα που οι εποχές αλλάζουν χρώματα πάνω μου εγώ με τα καυτά μου δάκρυα και τα άχρηστα λόγια εγώ που έρχομαι από αλλού
να σου χαρίσω χρόνο να σε κάνω νέο, πιο νέο να σε ξανακάνω νέο να ζήσουμε μαζί να φύγουμε μαζί να μη βγει ο χρησμός να μη βγει αυτός ο ηλίθιος, απαίσιος χρησμός να μην
το δειλό μου μυαλό μπλοκάρει εξαφανίζεται μικραίνει και χάνεται λιώνει όλη μου η φαιά ουσία, δεν έχω μυαλό δεν έχω σκέψεις δεν έχω λέξεις, χάνομαι διαλύομαι δαγκώνω τα χέρια μου δαγκώνομαι να μην τσιρίξω και σπάσω σε χίλια κομμάτια δεν έχω μυαλό, ούτε φωνή δεν έχω ποιήματα θα σπάσω μικραίνω, μικραίνω κλαίω, λιώνω δεν έχω δεν ξέρω το δειλό μου μυαλό δεν ξέρει έπαψε να αναπνέει και να με τρέφει έπαψα να γράφω και να σκίζω να μιλάω και να σωπαίνω δεν έχω ισορροπία ηρεμία διαύγεια μόνο νιώθω δεν σε έχω δεν θα σε έχω
Παράμ παράμ παράμ γυρνάω χορεύω
ReplyDeleteστην άμμο του χειμώνα με τα φύκια
τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω
και κάνω με τα αστέρια σκουλαρίκια
Παράμ παράμ παράμ παραμονεύει
στο πέλαγο του χρόνου το καράβι
μιαν άγκυρα η ζωή μου ζητανεύει
το βάθος του έρωτα της να συλλάβει
Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την νησί
του ανέμου αγρίμι
Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την νησί
του ανέμου αγρίμι
Παράμ παράμ παράμ παραμυθένιο
ναυάγιο μες στα σύννεφα η σελήνη
κορμί του Ποσειδώνα σιδερένιο
ποιο πέτρινο μουσείο να σε κλείνει
Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την νησί
του ανέμου αγρίμι
Ζει το καλοκαίρι
ReplyDeleteμόνο
για ν’ ακούμε
τους μακρινούς ψιθύρους
Μυστικά
και αθόρυβα,
σαν την ύπουλη ζέστη
Ψυχή στο σπίτι.
Τα φώτα σβηστά.
Οι τοίχοι δεν τολμούν ν’ αντιμιλήσουν.
Φυλάγομαι.
(Απόψε
πρέπει να βρήκα κάτι.
Κάτι πολύ δικό μου.)
Το ιδρωμένο χαρτί
απορροφά
τις λέξεις μου
και τις κάνει
πρόσωπα,
μυρωδιές.
Απλώνονται
σαν απελπισμένα όνειρα
παντού γύρω.
“Αύριο”, λες,
Deleteκαι μέσα σ’ αυτήν τη μικρή αναβολή παραμονεύει ολόκληρο
το πελώριο ποτέ.
Να ‘σαι τόσο πρόσκαιρος, και να κάνεις όνειρα
τόσο αιώνια!
Ξεκλειδώθηκα
ReplyDeleteΈφυγες
Και βγήκαν οι λέξεις
Στον αέρα να πετάξουν
Ποιος ήσουν;
Το αστέρι είναι μοναχό
Χωρίς ανάσες
Και έρωτα
Με το δάχτυλο μου
Θα διαγράψω
Έναν κύκλο στην κοιλιά σου
Και θα μείνω μέσα
Θα μείνω εκεί μέσα
Μέσα σου
Πάνω σου
Γύρω σου
Στα μαλλιά σου αυλή και χαρούμενη Κυριακή
Στα χέρια σου πολύτιμα στολίδια
Από άλλες εποχές
Από εκεί ήρθα εγώ
Εγώ
που δεν ήμουν τίποτα
που δεν είμαι τίποτα
που οι εποχές αλλάζουν χρώματα πάνω μου
εγώ
με τα καυτά μου δάκρυα και τα άχρηστα λόγια
εγώ που έρχομαι από αλλού
να σου χαρίσω χρόνο
να σε κάνω νέο, πιο νέο
να σε ξανακάνω νέο
να ζήσουμε μαζί
να φύγουμε μαζί
να μη βγει ο χρησμός
να μη βγει αυτός ο ηλίθιος, απαίσιος χρησμός
να μην
το δειλό μου μυαλό μπλοκάρει
εξαφανίζεται
μικραίνει και χάνεται
λιώνει όλη μου η φαιά ουσία,
δεν έχω μυαλό
δεν έχω σκέψεις
δεν έχω λέξεις,
χάνομαι
διαλύομαι
δαγκώνω τα χέρια μου
δαγκώνομαι
να μην τσιρίξω
και σπάσω σε χίλια κομμάτια
δεν έχω μυαλό,
ούτε φωνή
δεν έχω ποιήματα
θα σπάσω
μικραίνω, μικραίνω
κλαίω, λιώνω
δεν έχω
δεν ξέρω
το δειλό μου μυαλό δεν ξέρει
έπαψε να αναπνέει
και να με τρέφει
έπαψα να γράφω
και να σκίζω
να μιλάω
και να σωπαίνω
δεν έχω
ισορροπία
ηρεμία
διαύγεια
μόνο νιώθω
δεν σε έχω
δεν θα σε έχω