Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
Ξενιτεμενη αγάπη, έρχεσαι στα όνειρα ανέμελη και αθώα, χωρίς γέλιο και χωρίς σώμα. Κάθεσαι μπάστακας να φυλάς καρτέρι. Απόμακρη, μην με ξυπνήσεις. Ανάλαφρη και καβαλαρησα της σκέψης, την κάνεις κουμάντο και την καθοδηγεις σε περιήγηση ενός δάσους γεμάτο με απορίες... γεμάτο κροίσους και χρυσάνθεμα, γεμάτο τριαντάφυλλα, αλυσοδεμενα με αγκάθια. Το μονοπάτι που περπατώ, καταχονιασμενο στις ριζες των δέντρων, βαθιές, μέσα στην λάγνα γης να κλέβουν τις τροφές των παιδιών για να ταΐζουν τις λασπομενες σκέψεις, αντιλαλοι των εποχών που περάσαν και αυτων που έρχονται, σκονταφτουν τα βήματα μου. Στην κάθε δυσβατη πατημασια, τα ξυπολυτα πόδια μου βουτάνε στο υγρό χώμα, και το κρύο τρουπωνει τους πόρους ανοίγοντας πληγές. Κι αυτές να βρίσκουν η μια την άλλη, σαν μαλλιοτραβηγμενες φιλενάδες, να σκαρφαλώνουν το ανυπεράπιστο κορμί μου. Απο μια γωνία του ματιού αντάμα, κατεβαίνουν τα φωτόνια, σαν ενας στρατός καμαρωτος και περήφανος, να ξαποστάσει σε μια γωνιά του δάσους, απάνω στις πληγές μου και να τις γιατρέψει... κάτω απο αυτήν την σκέπη, που σαν πάπλωμα έρχεται απροσκαλεστη να σκιάζει την ψυχη μου. Ενα μικρό φως ήθελα. Μια μικρή ελπιδα ... να σηκώνω τα μάτια μου για να δω λίγο μπλε...
Ξενιτεμενη αγάπη
ReplyDeleteΞενιτεμενη αγάπη, έρχεσαι στα όνειρα ανέμελη και αθώα, χωρίς γέλιο και χωρίς σώμα. Κάθεσαι μπάστακας να φυλάς καρτέρι. Απόμακρη, μην με ξυπνήσεις.
Ανάλαφρη και καβαλαρησα της σκέψης, την κάνεις κουμάντο και την καθοδηγεις σε περιήγηση ενός δάσους γεμάτο με απορίες... γεμάτο κροίσους και χρυσάνθεμα, γεμάτο τριαντάφυλλα, αλυσοδεμενα με αγκάθια.
Το μονοπάτι που περπατώ, καταχονιασμενο στις ριζες των δέντρων, βαθιές, μέσα στην λάγνα γης να κλέβουν τις τροφές των παιδιών για να ταΐζουν τις λασπομενες σκέψεις, αντιλαλοι των εποχών που περάσαν και αυτων που έρχονται, σκονταφτουν τα βήματα μου.
Στην κάθε δυσβατη πατημασια, τα ξυπολυτα πόδια μου βουτάνε στο υγρό χώμα, και το κρύο τρουπωνει τους πόρους ανοίγοντας πληγές. Κι αυτές να βρίσκουν η μια την άλλη, σαν μαλλιοτραβηγμενες φιλενάδες, να σκαρφαλώνουν το ανυπεράπιστο κορμί μου. Απο μια γωνία του ματιού αντάμα, κατεβαίνουν τα φωτόνια, σαν ενας στρατός καμαρωτος και περήφανος, να ξαποστάσει σε μια γωνιά του δάσους, απάνω στις πληγές μου και να τις γιατρέψει... κάτω απο αυτήν την σκέπη, που σαν πάπλωμα έρχεται απροσκαλεστη να σκιάζει την ψυχη μου.
Ενα μικρό φως ήθελα. Μια μικρή ελπιδα ... να σηκώνω τα μάτια μου για να δω λίγο μπλε...
Αγάπη μακρινή... αγαπη ξενιτεμενη...