Ενα ταξίδι στο στερέωμα...

Το ταξίδι εδώ και καιρό εχει αρχίσει... 

Προς ολοταχώς 

στις γούβες της νοημοσύνης 

με αφετηρία το παρελθόν, 

περνώντας απ τα σοκάκια 

μιας νοσταλγικης ύπαρξης 

ενός άλλου εαυτού.

Στάσεις σε κάποια λιμάνια 

με φάρους σήμαντρα, 

ανεβαίνοντας τα σκαλιά της ζωής, 

έβαλε πλώρη για εμπειρίες 

σε ξωτικές θάλασσες και άγνωστα μέρη

δαμάζοντας τους μαυροφορεμένους φόβους

υφαίνοντας 

την εμπιστοσύνη του εαυτού.

Γαλήνια νερά ήθελε... 

μα τα νερά έχουν κι αυτά θυμό 

και μουλωχτά μπάσανε στα ίσαλα 

και παρεκτρέψανε την χαραγμένη ρότα.

Μια μικρή στάση στο ταξίδι... 

μια παύση. 

Και ξανά στον δρόμο. 

Ή μένεις πίσω ή προχωράς. 

Σπας τα δεσμά ενός λευκού μανδύα 

που σε κρατάει δέσμιο 

στις πληγωμένες σκέψεις 

και πορεύεσαι σηκώνοντας πανιά 

να συνεχίσεις το ταξίδι.

Στον δρόμο, 

βρίσκεις νέα κουράγια 

και νέες δυνάμεις, 

νέες ψυχές....

Τα φορτώνεις στα αμπάρια 

και τα ξοδεύεις πλουσιοπάροχα 

στην πορεία μέχρι να στερέψουν πάλι 

και να νιώσεις ορφανός και γυμνός. 

Γυμνός 

μπροστά στα μάτια μιας οικοδέσποινας 

που σου άνοιξε την πόρτα του λιμανιού 

σε αυτο το ταξίδι. 

Χωρίς βούληση και χωρίς ντροπή. 

Αφελής να πιστέψεις 

οτι αυτός ο εαυτός μιας άλλης ύπαρξης 

ήσουν εσύ. 

Μα δεν είσαι.

Και το ταξίδι συνεχίζει. 

Στην μοναξιά που κουβαλάς 

γρήγορα μαζεύεις τα κομμάτια 

του διχασμένου εαυτού 

και προχωράς πολεμώντας τους φόβους 

στον μονόδρομο αυτόν... 

και προχωράς...

Ώσπου στο τέλος ανακαλύπτεις οτι 

σε αυτό το ταξίδι δεν είσαι μόνος. 

Το έχουν κάνει κι άλλοι πολλοί .... 

σχεδόν όλοι...

Η ανθρώπινη φύση βλέπεις ... 

είναι ίδια σε όλους .... 

Καλό  ταξίδι είπε κάποιος .... 

καλό ταξίδι 

θα πω και κι εγώ  λοιπόν φίλε μου...