Τα πανιά της ψυχής...

Κουράστηκε η ψυχή... 

Σαν ένα γέρικο σκαρί 

προσπαθεί 

να αμολήσει πανιά 

στα ασύνορα πέλαγα... 

Στις αχόρταστες πεθυμιές...

Στα νέα αραξοβόλια με 

τα ανυπάκουα κύματα... 

Την στεριά 

μήτε αφήνει 

να χαθεί πια 

απ το βλέμμα της... 

και δειλά την θωρεί, 

λες και θα ξεμπαρκάρει 

κοντοστάζοντας 

του καπετάνιου το καπέλο 

στην σάλα του αρχοντικού της,

αγναντευοντας

 τις μακρινές φουρτούνες 

μέσα απ τα διάπλατα 

ανοιχτά παντζούρια

 της κάμαρής της 

και να τις νοσταλγεί.

Απείθαρχο πλάσμα 

η ψυχή φίλε μου...

Μα γονατίζει...