Οι βροχερές αναμνήσεις

Σε θυμάμαι σαν να 'τανε χθες...

Φορούσες εκείνο 

το υπέροχο παλτό του ουρανού 

που αγαπούσες πολύ.

Στα μαλλιά σου, 

είχες κότσο το ουράνιο τόξο 

να τα κρατάει... 

και ο καθρέφτης ζαλισμένος, 

θαύμαζε τα γκριζοπράσινα 

ηλεκτρισμένα 

των σύννεφων 

μάτια σου..

Στάθηκα ταπεινά ψηλός 

μπροστά στην παρουσία σου, 

για να χαϊδέψω το δέρμα σου 

που μύριζε φθινοπωρινή βροχή...

Ένα χθες σε καποια γειτονιά 

της Πράγας, 

που το κουβαλάω 

σε κάθε Νοέμβρη που έρχεται...