StatCounter

Monday, January 14, 2013

Richmond, B.C.

2 comments:

  1. Ο αέρας σηκώνει τα κρίματα μας ψηλά,
    τα στροβιλίζει για λίγο μακριά
    απ’ τις κουτές σκευωρίες μας
    και τ’ αφήνει να πέσουν πάλι στη γη·
    εκεί ν’ ανθήσουν.
    νωπές ακόμη παίρνει τις λεξούλες
    να, εκεί έλα,
    τις ακουμπάει στις κορφές
    των αισιόδοξων δέντρων
    και τις καθίζει μετά στο χώμα
    σαν αναμνηστικά ξεραμένα τίποτα.
    Ο αέρας σηκώνει τα σχισμένα φύλλα
    της μικρής νουβέλας
    κι όπως ανεβαίνουν, γίνεται ευανάγνωστη
    η σελίδα της ζωής μας, για να διαβαστεί κάποτε στη νηνεμία
    σαν ένα νόημα που μας δόθηκε ακέραιο.

    Επίλογος αέρας

    ReplyDelete
    Replies
    1. "... τιποτα δεν παει χαμενο, στην χαμενη σου ζωη,
      το ονειρο σου ανασταινω με το καθε σου γιατι ...."
      Χάρης Α ....

      Delete