Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
StatCounter
Tuesday, January 22, 2013
Sunset over Savannah
Για Εσενα ερωτα .... θα κουβαλαω το βλεμμα σου για να δεις
Η σιωπή των κορμιών χαϊδεύει την γαλήνη του δωματίου. Οι ηλιαχτίδες ξεπηδούν απο τις χαραμάδες της κεντημένης με δαντέλα κουρτίνας και αγκαλιάζουν τα ιδρωμένα κορμιά που ξαποστάζουν στην ηδονή ..... Το βλέμμα ηλεκτρισμένο, ψάχνει βαθιά μες στην ψυχή, και γαργαλάει τους κρυμμένους πόθους ξεπροβάλλοντας μακρινά μέρη στην ανατολή του ήλιου ..... Και η ημέρα ..... γεννήθηκε πάλι .....
Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ' εγώ την φύσι λίγο. Θάλασσας του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα ωραία και μεγάλα φωτισμένα. Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά (τα είδ' αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)· κι όχι κ' εδώ τες φαντασίες μου, τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.
Ρίγος με πιάνει αναπολώντας την στιγμή που η σάρκα μου ακούμπησε την δικη σου. Οταν η καρδιά μου χόρευε στους ρυθμούς της δική σου καρδιάς. Οταν η ραχοκοκαλιά μου αγριευε την ωρα που σε αντάμωνα και μύριζα το κορμί σου. Τα αγριεμμένα σωθικα μου εκλιπαρούσαν για λύτρωση.
Το βλεμμα σου ήταν ζωσμένο με ενα χαμογελο που το περιτύλιγε μια φωτεινή αύρα. Σύσσωμη η γης έστρωνε το κρεβάτι, και ´γω αφωνος... να σου ψιθυριζω. Συνομωσια του δημιουργου ηταν με μένα. Πουλαγα την ψυχη μου για να κλεψω τον χρόνο, και να σταματησω την στιγμη, μες στους γερο-αιωνες που γελαγανε μαζι μου. Οι αέριδες να με σπρωχνουν, δυνατα πλεον, στο διαβα σου. Και εγω, στην ακρη του βραχου, να κλεινω τα ματια μου για να μαζεύω ολες τις στιγμες, και να βουταω σε εναν αλλον κοσμο, καθως τα λογια σου να ερχονται σαν κύματα γεματα χρωματα και ηδονες. Σαν αυτα, που τα βλεπεις να αποτυπώνονται στον αντικατοπτρισμο του εαυτου σου πανω στο νερο με τον αντιλαλλο της φωνης σου που ακούγεται στο βαθος, καπου εκει βαθια κρυμμενη, μες στην ψυχη. Και βουταω !!! Βουταω σε αυτα τα κρυστάλλινα νερα του κορμιου σου, που πηγαζουν βαθια μεσα στα σκοταδια της ψυχης σου οπου ριχνεται ο καθε πρωταρης της ζωης, αμουστακος, και νιοβγαλτος, που απ´τα γενοφασκια του νομιζε οτι ηξερε την Γυναικα. Περιπλανομενος στον λαβυρινθο της ψυχης σου με τον τρόμο στο προσωπο, τυφλος και ανυμπορος, ο Γενναιος Θυσεας, ψάχνω να βρω το κουβάρι της Αριαδνης για να βρω τον δρομο, εκεινον, που θα με παει να καθισω διπλα στην καρδια σου. Η λιτανεία της ζωης, οπου οι ιδρωτες μας σμίγουν, τα κορμια μας γινονται ενα σε μια θαλασσοταραχη Παθους και Ερωτα θα βουτουσα ξανα για να πεσω ταπεινα στα γονατα σου και να σε δοξασω: Ω Μητερα !!!! Εσυ που θα κυοφορισεις τις γενεες ..... Εσυ που θα με κανεις Θεο .... Ω Εσυ που εκει οπου κοντοστεκεσαι και σιγοπατας γεννιεται η ζωη ..... Ω !!! Γυναικα, Μητερα, Ερωμένη, Θαλπωρή και Νοσταλγία λιμάνι για ψυχές περιπλανόμενες.
Θέλω να δηλώσω τον απεριόριστο θαυμασμό μου προς το άτομο σου!!!!!! Αν πετάς όπως γράφεις, τότε οι επιβάτες σου θα είναι τρισευτυχισμένοι που θα πετούν μαζί σου... Καλά ταξίδια να έχεις πάντα!
Έλειπε το κομμάτι του προσώπου της και δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Η ζέστη μεγάλωνε τις αποστάσεις. Τώρα μετρούσε ιστορίες, μήπως και θυμηθεί κάτι που ξέχασε. Καμιά γάζα δεν την έγιανε, γιατί το υπόλοιπο δεν ήταν καν δικό της.
του Ερωτα η σκια στους χρονους τους ατελειωτους στις απεθαντες μνημες , συναισθηματος Ενος.... σπονδη ο Ε ρ ω τ α ς του αιωνιου μνημονιο του χθες γιγνεσθαι του σημερα ζωη του αυριο μητρα...
Με τετοια εικονα νομιζω πως ειναι αδικο να μην γραψεις κατι ποιητικο. Για την ακριβεια, ειναι υποχρέωσή σου...
ReplyDeleteΚαλή σου μέρα αν ξυπνάς (ή αν πετάς)
Η σιωπή των κορμιών χαϊδεύει την γαλήνη του δωματίου.
DeleteΟι ηλιαχτίδες ξεπηδούν απο τις χαραμάδες της κεντημένης με δαντέλα κουρτίνας
και αγκαλιάζουν τα ιδρωμένα κορμιά που ξαποστάζουν στην ηδονή .....
Το βλέμμα ηλεκτρισμένο, ψάχνει βαθιά μες στην ψυχή, και γαργαλάει
τους κρυμμένους πόθους ξεπροβάλλοντας μακρινά μέρη στην ανατολή του ήλιου .....
Και η ημέρα ..... γεννήθηκε πάλι .....
Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ' εγώ την φύσι λίγο.
ReplyDeleteΘάλασσας του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.
Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ' αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ' εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.
Καλησπέρα απο Ελλάδα!
Σκέψη ....
DeleteΡίγος με πιάνει αναπολώντας την στιγμή που η σάρκα μου ακούμπησε την δικη σου.
Οταν η καρδιά μου χόρευε στους ρυθμούς της δική σου καρδιάς.
Οταν η ραχοκοκαλιά μου αγριευε την ωρα που σε αντάμωνα και μύριζα το κορμί σου.
Τα αγριεμμένα σωθικα μου εκλιπαρούσαν για λύτρωση.
Το βλεμμα σου ήταν ζωσμένο με ενα χαμογελο που το περιτύλιγε μια φωτεινή αύρα.
Σύσσωμη η γης έστρωνε το κρεβάτι, και ´γω αφωνος... να σου ψιθυριζω.
Συνομωσια του δημιουργου ηταν με μένα.
Πουλαγα την ψυχη μου για να κλεψω τον χρόνο, και να σταματησω την στιγμη,
μες στους γερο-αιωνες που γελαγανε μαζι μου.
Οι αέριδες να με σπρωχνουν, δυνατα πλεον, στο διαβα σου.
Και εγω, στην ακρη του βραχου, να κλεινω τα ματια μου για να μαζεύω ολες τις στιγμες,
και να βουταω σε εναν αλλον κοσμο, καθως τα λογια σου να ερχονται σαν κύματα γεματα χρωματα και ηδονες.
Σαν αυτα, που τα βλεπεις να αποτυπώνονται στον αντικατοπτρισμο του εαυτου σου πανω στο νερο με τον αντιλαλλο της φωνης σου που ακούγεται στο βαθος, καπου εκει βαθια κρυμμενη, μες στην ψυχη.
Και βουταω !!! Βουταω σε αυτα τα κρυστάλλινα νερα του κορμιου σου, που πηγαζουν βαθια μεσα στα σκοταδια της ψυχης σου οπου ριχνεται ο καθε πρωταρης της ζωης, αμουστακος, και νιοβγαλτος, που απ´τα γενοφασκια του νομιζε οτι ηξερε την Γυναικα.
Περιπλανομενος στον λαβυρινθο της ψυχης σου με τον τρόμο στο προσωπο, τυφλος και ανυμπορος, ο Γενναιος Θυσεας, ψάχνω να βρω το κουβάρι της Αριαδνης για να βρω τον δρομο, εκεινον, που θα με παει να καθισω διπλα στην καρδια σου.
Η λιτανεία της ζωης, οπου οι ιδρωτες μας σμίγουν, τα κορμια μας γινονται ενα σε μια θαλασσοταραχη Παθους και Ερωτα θα βουτουσα ξανα για να πεσω ταπεινα στα γονατα σου και να σε δοξασω: Ω Μητερα !!!!
Εσυ που θα κυοφορισεις τις γενεες .....
Εσυ που θα με κανεις Θεο ....
Ω Εσυ που εκει οπου κοντοστεκεσαι και σιγοπατας γεννιεται η ζωη .....
Ω !!! Γυναικα, Μητερα, Ερωμένη, Θαλπωρή και Νοσταλγία λιμάνι για ψυχές περιπλανόμενες.
Ποιος ειναι ο συγγραφεας;
DeleteΠετρος Παπαδοπουλος
DeleteΘέλω να δηλώσω τον απεριόριστο θαυμασμό μου προς το άτομο σου!!!!!! Αν πετάς όπως γράφεις, τότε οι επιβάτες σου θα είναι τρισευτυχισμένοι που θα πετούν μαζί σου...
DeleteΚαλά ταξίδια να έχεις πάντα!
Σε ευχαριστω για τα καλα σου λογια, πραγματικα με τιμάς !!!!!
Deletehttp://www.youtube.com/watch?v=5Xk9pSlcCCg
ReplyDeleteΑγαπημένο τραγούδι απο αγαπημένη ερμηνεύτρια !!!!!!!
DeleteΈλειπε το κομμάτι του προσώπου της
ReplyDeleteκαι δεν μπορούσε να κοιμηθεί.
Η ζέστη μεγάλωνε τις αποστάσεις.
Τώρα μετρούσε ιστορίες,
μήπως και θυμηθεί κάτι που ξέχασε.
Καμιά γάζα δεν την έγιανε,
γιατί το υπόλοιπο δεν ήταν καν δικό της.
του Ερωτα η σκια
Deleteστους χρονους τους ατελειωτους
στις απεθαντες μνημες , συναισθηματος Ενος....
σπονδη
ο
Ε ρ ω τ α ς
του αιωνιου μνημονιο
του χθες γιγνεσθαι
του σημερα ζωη
του αυριο μητρα...
ζωης-δοτης
ενας...
Μαρίνα
Δεν ξερω ποιο ειναι πιο πολυτιμο ταλεντο σου, Πετρο, οι εικονες ή οι λεξεις...
ReplyDeleteΚαλα ταξιδια
Μου αρέσουν και τα δυο, σε ευχαριστω !!!!!!!!!
DeleteΟμολογουμένως είσαι γεννημένος Ποιητής!
ReplyDeleteΣε ευχαριστω, με τιμάς !!!!!!
Delete