Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
"εκ-πνοης (Με) σφάζω κομμάτια δυο σε θάλασσας βράχο καρφώνω Να μη πονάω…να πονάς Μ' αργυρένια λάμα (με) τεμαχίζω σε κουτάκια χίλια εφτά… Λευκές πινέζες τους περνώ και τα κρεμώ στην θάλασσα Να με πονάω….να μη πονάς Αντιγράφω ασύστολα πληγές σάρκινες σε ψυχής καμβά… Σέρνω πατούσες ολόγδυτες προς τις Μεγάλες Μέρες… Προσδοκώντας Ανάταση άγνωρων (πια) νεκρών αναμνηση -γινομαι- πριν το φιλι - αποτυπωμα ανουσιας παρουσιας εξ-επνευσα
(Σε) φύτεψα μέσα μου Ρίζωσες στα δάχτυλα μου… αναδρομη γεννηση αυτοχειρος ριζα -εγινες- πριν το φως...πριν δεις ηλιου φωταχτιδα αποφαση εκ-πνοης με μια ανασα με αυτη την πρωτη πρωτη κι υστατη ..... εξ- επνευσες"
http://m.youtube.com/#/watch?v=GoQgOmLLrHs&desktop_uri=%2Fwatch%3Fv%3DGoQgOmLLrHs&gl=GR
ReplyDeleteΠώς,
στο κόκκινο φως
στέκεσαι πάλι εμπρός μου
Τη λύπη σου δωσ’ μου
Κλαις…
Τα δάκρυα ταιριάζουν μου λες
σ’ αυτούς που κλέβουν τις νύχτες
κι αντέχουν στις λύπες
Και…
μόνοι μας μείναμε οι δυο
ν’ αναζητάμε έναν κλέφτη
μες στον παγκόσμιο καθρέφτη
Τα μάτια σου είναι φωτιά
Μια λεπτομέρεια του κόσμου που καίει
Τα μάτια σου είναι εδώ
Και είναι η ψυχή μου που κλαίει
Σύνορα έβαλα στο μαύρο ουρανό
μα όλα τελειώνουν κι αρχίζουν με σένα
Με κοιτάς με τα μάτια που στάζουν βροχή
μα φωτιά με καλύπτει ολοένα
Ναι…
Λες πως τελείωσε εδώ
το έργο που μας αρέσει
κι όποιος μπορεί ας το μπορέσει
“Γεια”,
με χαιρετάς στη στροφή
απ’ το ψηλό σου μπαλκόνι
κι αυτό με πληγώνει
Κλαις…
Τα δάκρυα ταιριάζουν μου λες
σ’ αυτούς που κλέβουν τις νύχτες
κι αντέχουν στις λύπες
Σύνορα έβαλα στο μαύρο ουρανό
μα όλα τελειώνουν κι αρχίζουν με σένα
Με κοιτάς με τα μάτια που στάζουν βροχή
μα φωτιά με καλύπτει ολοένα
Πώς
στο κόκκινο φως
στάθηκες πάλι εμπρός μου…
"εκ-πνοης
Delete(Με) σφάζω
κομμάτια δυο σε θάλασσας βράχο καρφώνω
Να μη πονάω…να πονάς
Μ' αργυρένια λάμα (με) τεμαχίζω σε κουτάκια χίλια εφτά…
Λευκές πινέζες τους περνώ και τα κρεμώ στην θάλασσα
Να με πονάω….να μη πονάς
Αντιγράφω ασύστολα πληγές σάρκινες σε ψυχής καμβά…
Σέρνω πατούσες ολόγδυτες προς τις Μεγάλες Μέρες…
Προσδοκώντας Ανάταση άγνωρων (πια) νεκρών
αναμνηση
-γινομαι-
πριν το φιλι - αποτυπωμα ανουσιας παρουσιας
εξ-επνευσα
(Σε) φύτεψα μέσα μου
Ρίζωσες στα δάχτυλα μου…
αναδρομη γεννηση
αυτοχειρος ριζα
-εγινες-
πριν το φως...πριν δεις ηλιου φωταχτιδα
αποφαση εκ-πνοης
με μια ανασα
με αυτη την πρωτη
πρωτη κι υστατη .....
εξ- επνευσες"
Μαρίνα
Να πεις της Μαρινας πως ειναι θεα και τη λατρευω...
ReplyDeleteΘα της το μεταβιβασω χεχε ....
Delete