Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
Μυστήριο που ξεδιπλώνεται μπερδεμένο μες της βροχερής νύχτας το κουβάρι. Στην ακρη του δυο μάτια, θολά, κενά και χαμένα περπατανε στους σκοτεινούς δρομους κάποιου κόμβου που φτάνει σε ενα αγνωστο σταυροδρόμι. "Τι με κοιτας" ρώτησαν και κοίταξαν χάμω. "Οι πινελιές δεν ειναι αρκετες με χρωμα ασπρο, να φωτίσουν την δόλια μου καρδια". "Μήτε και το χαμογελο που γνεφεις". Θολής εικονα εγεννεσες, κατρακυλιζει στο μαύρο του κοσμου τούτου. Στις άκρες της, δυο χερια πιασμενα κοντοστέκουν να αγγιξουν μιαν ελπιδα. Μα αυτη, στο βάθος κάθεται και αγναντευει. Αγναντευει, τραχειά και Δεσποτική. Λυσμονιάς οι σπαραγμοί, αρχαίγονοι και νωχελικοι, μαδούν τα τελευταια της κομμάτια που αμαρτωλά τρεχουν για να σωθούν και να χαθουν στου κοσμου την ανωνυμία ....
Είχα κάποτε κάποια όνειρα που, μεγαλώνοντας εγώ, μίκραιναν αυτά, σαν παιδιά που έμειναν πίσω στην εξέλιξη και στις αυλές και τις αλάνες δεν έβρισκαν όμοιά τους πια για να συντρέξουν. «Δεν μας χωράει ο τόπος», πέντε λέξεις πριν τη μετανάστευση. Δεν ξέρω σε ποιες συντεταγμένες σκορπιστήκαν, πού και πού μου στέλνουν γράμματα νοσταλγικά και κλαίω σαν τα διαβάζω. «Θα ήμασταν καλά εδώ, μαζί», τους γράφω πίσω και φωτογραφίες τους στέλνω από τα άλλα όνειρα, τα τακτοποιημένα, εκείνα που τον βρήκαν τον δρόμο τους εδώ. «Μήπως να γυρίζατε πίσω;» Μα δεν γυρνούν κι έπειτα κάνουν καιρό για να μου γράψουν… Κι εκεί που τα έχω για ξεγραμμένα, λαμβάνω δυο λέξεις πάλι «μην ξεχνάς…»
Ακατάσβεστη η ελπίδα, όσων ξέρουν από τέτοια ξενιτιά, πως κάπου θα υπάρχει ένα κουπί, ένα φτερό, να βάλει τέλος σε αυτή την εξορία την εσωτερική…
φυγε...πετα ...ονει ρεψου.... τον μυθο της Αριαδνης κοψε.... απ΄την αρχη ξανα .... αλλο το τερμα ειναι...δεν ειναι συνεχεια της αρχης του...
δεν εχει αυτονοητο το τελος... δεν εχει λογικη συνεπεια... θυμησου! δεν πονα η Ζωη! μητε ο Ερωτας πονα μητε η Εκπληξη μητε το Παθος ουτε ο Ποθος δεν πονα η Αληθεια καλε μου... μονο το λαγουμι μονο το λαγουμι μιας κρυψωνας "φοβαμαι να ζησω" μονο αυτο επωδυνο ειναι... μονο το λαγουμι που κρυβεται τ΄ Αγριμι ... ( που κρυβεσαι αραγε "Ιασωνα";;)
ακολουθησε τα βηματα του χορου των ξωτικων.... μονο αυτα γνωριζουν το αντιστροφο που αναλογει Ζ Ω Η...
Να είναι υγρά τα μονοπάτια σου, νωπή η ψυχή σου από όνειρα και στεγνά τα μάτια σου από στιγμές που δε βιώθηκαν. Να πετάς και να κολυμπάς με την καρδιά γεμάτη...
Ψυχή
ReplyDeleteΜυστήριο που ξεδιπλώνεται μπερδεμένο μες της βροχερής νύχτας το κουβάρι. Στην ακρη του δυο μάτια, θολά, κενά και χαμένα περπατανε στους σκοτεινούς δρομους κάποιου κόμβου που φτάνει σε ενα αγνωστο σταυροδρόμι.
"Τι με κοιτας" ρώτησαν και κοίταξαν χάμω. "Οι πινελιές δεν ειναι αρκετες με χρωμα ασπρο, να φωτίσουν την δόλια μου καρδια". "Μήτε και το χαμογελο που γνεφεις".
Θολής εικονα εγεννεσες, κατρακυλιζει στο μαύρο του κοσμου τούτου. Στις άκρες της, δυο χερια πιασμενα κοντοστέκουν να αγγιξουν μιαν ελπιδα. Μα αυτη, στο βάθος κάθεται και αγναντευει. Αγναντευει, τραχειά και Δεσποτική.
Λυσμονιάς οι σπαραγμοί, αρχαίγονοι και νωχελικοι, μαδούν τα τελευταια της κομμάτια που αμαρτωλά τρεχουν για να σωθούν και να χαθουν στου κοσμου την ανωνυμία ....
Είχα κάποτε κάποια όνειρα που,
ReplyDeleteμεγαλώνοντας εγώ, μίκραιναν αυτά,
σαν παιδιά που έμειναν πίσω στην εξέλιξη
και στις αυλές και τις αλάνες
δεν έβρισκαν όμοιά τους πια για να συντρέξουν.
«Δεν μας χωράει ο τόπος»,
πέντε λέξεις πριν τη μετανάστευση.
Δεν ξέρω σε ποιες συντεταγμένες σκορπιστήκαν,
πού και πού μου στέλνουν γράμματα νοσταλγικά
και κλαίω σαν τα διαβάζω.
«Θα ήμασταν καλά εδώ, μαζί», τους γράφω πίσω
και φωτογραφίες τους στέλνω
από τα άλλα όνειρα, τα τακτοποιημένα,
εκείνα που τον βρήκαν τον δρόμο τους εδώ.
«Μήπως να γυρίζατε πίσω;»
Μα δεν γυρνούν
κι έπειτα κάνουν καιρό για να μου γράψουν…
Κι εκεί που τα έχω για ξεγραμμένα,
λαμβάνω δυο λέξεις πάλι
«μην ξεχνάς…»
Ακατάσβεστη η ελπίδα,
όσων ξέρουν από τέτοια ξενιτιά,
πως κάπου θα υπάρχει ένα κουπί, ένα φτερό,
να βάλει τέλος
σε αυτή την εξορία
την εσωτερική…
Deleteφυγε...πετα ...ονει ρεψου....
τον μυθο της Αριαδνης κοψε.... απ΄την αρχη ξανα ....
αλλο το τερμα ειναι...δεν ειναι συνεχεια της αρχης του...
δεν εχει αυτονοητο το τελος...
δεν εχει λογικη συνεπεια...
θυμησου!
δεν πονα η Ζωη!
μητε ο Ερωτας πονα
μητε η Εκπληξη
μητε το Παθος
ουτε ο Ποθος
δεν πονα η Αληθεια καλε μου...
μονο το λαγουμι
μονο το λαγουμι μιας κρυψωνας "φοβαμαι να ζησω"
μονο αυτο επωδυνο ειναι...
μονο το λαγουμι που κρυβεται τ΄ Αγριμι ...
( που κρυβεσαι αραγε "Ιασωνα";;)
ακολουθησε τα βηματα του χορου των ξωτικων....
μονο αυτα γνωριζουν
το αντιστροφο που αναλογει Ζ Ω Η...
Μαρίνα
Να είναι υγρά τα μονοπάτια σου, νωπή η ψυχή σου από όνειρα και στεγνά τα μάτια σου από στιγμές που δε βιώθηκαν. Να πετάς και να κολυμπάς με την καρδιά γεμάτη...
ReplyDelete