Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Κ. Καβαφης
Ωρες ωρες καθομαι και σκεφτομαι ποιους δρομους πηρα και χάθηκα.
Θλίψη μονο με πνιγει, και βουλιαζω στα μακρινά κατωτόπια της πλεον σκοτεινης μου ψυχης.
Χανομαι αφημενος στον καταρράκτη που πεφτει στην άβυσσο και παρασυρει ολες τις ελπιδες μαζι, που λιγοστεύουν μπροστα στον χρονο, όπου νωχελικά κλέβει την ζωη μου.
Ανυμπορος σε αυτην την δίνη, και παραδωμενος στην θλίψη, ψαχνω να βρω τις χαμένες μου αξίες. Ομως, έφυγαν και Αυτες. Αυτες που τις ειχα μαζωμενες στο μικρο μου το τσεπάκι. Για αυτες, που θα ´βαζα το κορμι μπροστα για να τις υπερασπιστώ. Δεν μπορω να πιστεψω, το ποσο χαμηλά ξεπεσα. Ο πάτος δεν εχει πάτο. Ενας συνεχόμενος κατήφορος ειναι .....
Εγω, ενα μικρο παιδάκι, που ξεκίνησε απο μια μικρη κουκίδα στον χάρτη, επιασε ολες τις γωνιες της Γης. Που το ανάστημα, δεν μετριοταν με το μετρο, παρα μονο με την δυναμη της θέλησης. Που πηγε η άτιμη και με παράτησε. Την ψαχνω παντου. Στους ουρανούς, στις στεριές και στις θάλασσες ομως δεν την βρισκω.
Σε ενα δωμάτιο, οπου ο καπνός εγινε σύννεφο και θολώνει το μυαλό, οπου τα νωπά, απο την υγρασία σεντόνια, τρυπουν την πληγωμενη μου ψυχη. Εφιάλτης το μαξιλαρι μου να ταρακουναει τα ονειρα μου, για να τα ξεπλενει η μοιραία μου σκεψη. Αυτη η φυλακή με σκοτώνει και πρεπει να δραπετεύσω. Να σπασω τα κάγκελα που με κρατούν δέσμιο, να λυτρωθώ .....
Δρομοι
ReplyDeleteΩρες ωρες καθομαι και σκεφτομαι ποιους δρομους πηρα και χάθηκα.
Θλίψη μονο με πνιγει, και βουλιαζω στα μακρινά κατωτόπια της πλεον σκοτεινης μου ψυχης.
Χανομαι αφημενος στον καταρράκτη που πεφτει στην άβυσσο και παρασυρει ολες τις ελπιδες μαζι, που λιγοστεύουν μπροστα στον χρονο, όπου νωχελικά κλέβει την ζωη μου.
Ανυμπορος σε αυτην την δίνη, και παραδωμενος στην θλίψη, ψαχνω να βρω τις χαμένες μου αξίες.
Ομως, έφυγαν και Αυτες. Αυτες που τις ειχα μαζωμενες στο μικρο μου το τσεπάκι. Για αυτες, που θα ´βαζα το κορμι μπροστα για να τις υπερασπιστώ.
Δεν μπορω να πιστεψω, το ποσο χαμηλά ξεπεσα. Ο πάτος δεν εχει πάτο. Ενας συνεχόμενος κατήφορος ειναι .....
Εγω, ενα μικρο παιδάκι, που ξεκίνησε απο μια μικρη κουκίδα στον χάρτη, επιασε ολες τις γωνιες της Γης.
Που το ανάστημα, δεν μετριοταν με το μετρο, παρα μονο με την δυναμη της θέλησης.
Που πηγε η άτιμη και με παράτησε. Την ψαχνω παντου. Στους ουρανούς, στις στεριές και στις θάλασσες ομως δεν την βρισκω.
Σε ενα δωμάτιο, οπου ο καπνός εγινε σύννεφο και θολώνει το μυαλό, οπου τα νωπά, απο την υγρασία σεντόνια, τρυπουν την πληγωμενη μου ψυχη. Εφιάλτης το μαξιλαρι μου να ταρακουναει τα ονειρα μου, για να τα ξεπλενει η μοιραία μου σκεψη.
Αυτη η φυλακή με σκοτώνει και πρεπει να δραπετεύσω. Να σπασω τα κάγκελα που με κρατούν δέσμιο, να λυτρωθώ .....
Ακούγεσαι πολύ στεναχωρημένος Πέτρο ή κάνω λάθος?
ReplyDeleteΟλα καλα !!!
DeleteΕύχομαι να είσαι καλά..
ReplyDeleteΕιμαι καλα Δήμητρα, σε ευχαριστω για το ενδιαφέρον.
DeleteΟλα καλά?
ReplyDeleteΟλα καλα, ευχαριστω
Delete