Στα κατώγια του κόσμου...

Γέροντας στα γκρίζα του μαλλιά 

που λαναρίζονται χάμω στην γης, 

ρίζες γενεών έρχονται και αναβλύζουν 

σε μια του ματιά απο τα κιτάπια των αιώνων. 

Στα μαύρα ντυμένος, αξούριστος και ζαρωμένος, καταχωνιάζει τις πίκρες και τις κακουχίες μιας άλλης εποχής κάτου απ την ξεθωριασμένη και σκονιασμένη του τραγιάσκα.

Κάθεται και θωρεί τα γέλια των παιδιών που παίζουνε αμέριμνα 

και χαχανίζουν στις εικόνες που ξεχειλίζουν στον πάτριο και ηλιοφώτιστο τούτον τόπο. 

Συλλογιέται τις μέρες εκείνες, καθώς το βούισμα του αγέρα τον παίρνει μακρυά στα άδυτα του χρόνου. 

Οι σκέψεις μύριες και νοσταλγικές 

κάθονται σιμά του, 

που ανήμπορος να αντισταθεί, 

τις τρατάρει ένα κατσουφιασμένο 

μα γλυκό χαμόγελο κρυμμένο κάτου απ τα μουστάκια του. 

"Μην είστε 'σεις που άδολος 

και νιός έπαιζα μαζι σας" 

αναρωτήθηκε. 

Μα αυτές δεν ήσαν εκείς για να αποκριθούν. Ήσαν εκείς για να ανταμώσουν με τον νιό

 που ανείπωτα υπάρχει στην ψυχή του. 

"Θα 'θελα να 'μουν νιός ξανά" 

σκέφτηκε. 

Και οι λογισμοί, του πήρανε το χέρι να τον σηκώσουν απ την βαριά του την ψυχή για να χορέψουν. 

"Που πας βρε γέροντα? 

Την καρδιά σου δεν την σκέφτηκες"? 

Είπε στον εαυτό του. 

Μα η ψυχή γιομάτη θάρρος, 

συνέχισε να τον γαργαλεί. 

Στο βήμα του ποδιού του, 

γιοννήθηκε ενα καρδιοχτύπη. 

"Μην είσαι 'συ ξεχασμένη μου καρδιά 

που μου μιλάς" 

ερώτησε,

καθώς το δεύτερο βήμα, 

τον σήκωνε απ το Παρελθόν. 

"Νιώσε παππού την νιότη" 

του 'πανε τα χείλη 

ενώ γελούσανε κρυφά! 

Και ο παππούς, δίνει μιάς στον γέρο-χρόνο, 

και κόπιασε στο τρίτο βήμα του χορού. 

"Κυρ Παναγή, εγω θα 'μαι η ντάμα σου" 

του φώναξε η ψυχή και του 'πιασε το χέρι. 

"Σύρε τον χορό, της νιότης σου μοιραίο, χαμπέρι να γενεί στου κανακαρη της την μάνα, που 'ναι περήφανη για σέ" 

του ξεφώνισε η ψυχή! 

Μα ο κυρ Παναγής κατάκοπος και λαχανιασμένος, δεν άντεξε. 

Κάθισε κάτου απ το αγαπημένο του δέντρο, λογίστικε και αροθύμησε τα χρόνια τότες. 

Αυτά που φύγανε. 

Εκείς, που αγναντευοντας τα παιδιά που παίζανε, τον πήγαν. 

Και δάκρυσε. 

Στο δάκρυ που 'πεσε αργά, λογίστικε και είπε:

 "νιότη μου να σ' είχα δυό φορές" 

και μες στην πεθυμιά του, 

του κλείσανε τα μάτια ........  

Κατά βούληση σε Θωρώ ....

Τι είμαστε...

Δυό σπίθες 

σ αυτήν 

την απέραντη πυρκαγιά....

Εσύ ένα γυφτάκι, 

κουτσουρεμένο 

με τα βρώμικα μαλλιά... 

Κι εγώ.... 

ο άπλυτος εαυτό σου

Ενα απέραντο κενό...

Μιας και κοιτώ σε, 

δεν έχουν σημασία τα πέλαγα, 

μα η απόσταση των ακτών τους 

που μας χωρίζει ....

Τα μάτια μου,

Όπου κι αν κοιτούν,

θα βρίσκεται 

το κυκλώπειο γέλιο σου, 

που στο πέταμα των βλεφαρίδων 

θα σηκώνονται κύματα 

για να 'ρθουν 

να σε χαϊδεύουν τρυφερα...

Στα κρύα του Δεκέμβρη...

Και αυτός ο δρόμος? 

Που θα μας βγάλει? 

Το μόνο που 

καταφέρνει 

είναι,

 να μας ρίχνει 

σε μια περιδίνηση επαναλήψεων, 

σε συνήθειες που καραδοκούν, 

στο μέλλον ... 

Πώς θα φτάσω μέχρι εκεί ...

Πώς θα φτάσεις μέχρι εκεί ... 

Ένα μονότονο ταξίδι, 

μουγγό και χωρίς συναισθήματα ... 

για να λέμε οτι ζούμε 

κι εμείς σε έναν παράδεισο .... 

Κι έτσι απλά θα κλείσουμε τα μάτια ... 

χέρι χέρι .... 

κοιτώντας ο ένας τον άλλον.... 

Αυτή είναι η αγάπη?

Η ερημιά του σαλονιού ...

Ξέρω ξέρω.... 

θα πεις μαύρισε η ψυχή μου. 

Όμως εγώ θα σου πω 

ότι απλά 

σκοτείνιασε προσωρινά... 

Είμαι σίγουρος, 

ότι θα έλεγες 

τίποτα δεν θα πρόκειται 

να αλλάξει... 

Μα εγώ θα σου πω 

ότι αύριο θα βγει 

ενας καινούργιος ήλιος. 

Απλά, 

γιατί εσυ μ έμαθες 

να είμαι έτσι, 

αισιόδοξος, 

και να προσπερνώ 

τα σκοτάδια ... 

Έτσι ήταν 

ολάκερη η ζωή  μου 

μεγαλώνοντας μαζί σου 

στο φως... 

θυμάσαι? 

Πάντα προσπερνούσα ... 

Πάντα ... 

Μα τώρα όμως...  

μου λείπεις....

Στην σκιά σου.....

Με βλέπεις που σε κοιτάζω.... 

εσύ κρατάς  τον φακό, 

και 'γω κοιτάζω την βροχή 

της απουσίας σου 

σε αυτό το μοναχικό τρίμηνο

 που λείπεις....

Βροχερή... 

Καλησπέρα...

Το Τανγκό των Σκοτεινών Ονείρων...

Λένε, 

πως αν ψάξεις 

στα σκοτεινά σου όνειρα, 

θα βρεις την αύρα του εαυτού σου. 

Θα δεις επίσης 

την πλευρά 

ενός αληθινού καθρέφτη  

που συμβαδίζει μαζί σου 

απο την ημέρα που γεννήθηκες. 

Γυμνός, 

στέκεσαι μπροστά 

στην αλήθεια που ξεδιπλώνεται, 

και αρχίζεις να κατανοείς την ύπαρξη σου. 

Πρεσβεύεις τον αντίλογο, 

που ηθελημένα 

τον καταχώνιαζες 

για να γίνεις αρεστός. 

Χωρίς αυταπάτες, 

αναθεωρείς και προχωράς. 

Δηλώνεις άφοβα 

την αξίωση που σου ανήκει 

και ο αποδέκτης 

γίνεται πλέον ακροατής 

στην καινούργια παράσταση 

που άρχισε. 

Θα γίνει κριτής, 

μη αντιλαμβάνοντας 

τους όρους που κατέθεσες, 

ή, 

θα γίνει υποστηρικτής 

και υπέρμαχος 

των διεκδικήσεων σου.

Ξέρεις πολυ καλά 

σε ποιόν αναφέρομαι.... 

Αναφέρομαι σε σένα 

που σκέφτεσαι το μέλλον .... 

Καλό ξημέρωμα ....

Ο λυγμός της βροχής

Θυμάσαι...

εκείνες τις βροχερές ημέρες 

που το μουσκεμένο σου μάγουλο 

ζητούσε το χερι μου,

καθώς περπατούσαμε 

μόνοι στα σοκάκια, 

'κείνες τις σταγόνες 

που πήρανε την κατήφορο 

στο πρόσωπό σου .. 

βρέξανε τα μάτια, 

μουσκέψαν το μάγουλο 

κι φτάσαν στα χείλη,

έκλεισες τα μάτια, 

σκαρφάλωσες  στις μύτες 

των ποδιών σου 

και μ αγκαλιασες

για να σε φιλήσω ...

"Σε θέλω" 

μου 'πες 

μ αυτά τα βρεγμένα 

και παθιασμένα 

ροδοκόκκινα χείλη .... 

"σ αγαπώ" 

σου ψιθύρισα .... 

κι βροχή ασταμάτητη 

πεζογραφούσε 

το κυρτό σου σώμα 

Δεν σ ένοιαζε που 'βρεχε .... 

ο κόσμος όλος 

ήταν εκείνη η στιγμή ... 

εκείνο το φιλί ...

Θυμάσαι .... 

Ενα ταξίδι στο στερέωμα...

Το ταξίδι εδώ και καιρό εχει αρχίσει... 

Προς ολοταχώς 

στις γούβες της νοημοσύνης 

με αφετηρία το παρελθόν, 

περνώντας απ τα σοκάκια 

μιας νοσταλγικης ύπαρξης 

ενός άλλου εαυτού.

Στάσεις σε κάποια λιμάνια 

με φάρους σήμαντρα, 

ανεβαίνοντας τα σκαλιά της ζωής, 

έβαλε πλώρη για εμπειρίες 

σε ξωτικές θάλασσες και άγνωστα μέρη

δαμάζοντας τους μαυροφορεμένους φόβους

υφαίνοντας 

την εμπιστοσύνη του εαυτού.

Γαλήνια νερά ήθελε... 

μα τα νερά έχουν κι αυτά θυμό 

και μουλωχτά μπάσανε στα ίσαλα 

και παρεκτρέψανε την χαραγμένη ρότα.

Μια μικρή στάση στο ταξίδι... 

μια παύση. 

Και ξανά στον δρόμο. 

Ή μένεις πίσω ή προχωράς. 

Σπας τα δεσμά ενός λευκού μανδύα 

που σε κρατάει δέσμιο 

στις πληγωμένες σκέψεις 

και πορεύεσαι σηκώνοντας πανιά 

να συνεχίσεις το ταξίδι.

Στον δρόμο, 

βρίσκεις νέα κουράγια 

και νέες δυνάμεις, 

νέες ψυχές....

Τα φορτώνεις στα αμπάρια 

και τα ξοδεύεις πλουσιοπάροχα 

στην πορεία μέχρι να στερέψουν πάλι 

και να νιώσεις ορφανός και γυμνός. 

Γυμνός 

μπροστά στα μάτια μιας οικοδέσποινας 

που σου άνοιξε την πόρτα του λιμανιού 

σε αυτο το ταξίδι. 

Χωρίς βούληση και χωρίς ντροπή. 

Αφελής να πιστέψεις 

οτι αυτός ο εαυτός μιας άλλης ύπαρξης 

ήσουν εσύ. 

Μα δεν είσαι.

Και το ταξίδι συνεχίζει. 

Στην μοναξιά που κουβαλάς 

γρήγορα μαζεύεις τα κομμάτια 

του διχασμένου εαυτού 

και προχωράς πολεμώντας τους φόβους 

στον μονόδρομο αυτόν... 

και προχωράς...

Ώσπου στο τέλος ανακαλύπτεις οτι 

σε αυτό το ταξίδι δεν είσαι μόνος. 

Το έχουν κάνει κι άλλοι πολλοί .... 

σχεδόν όλοι...

Η ανθρώπινη φύση βλέπεις ... 

είναι ίδια σε όλους .... 

Καλό  ταξίδι είπε κάποιος .... 

καλό ταξίδι 

θα πω και κι εγώ  λοιπόν φίλε μου...

Το νούφαρο της Θεσσαλονίκης....

Αποσιωπείς 

φωλιάζοντας γαλήνια 

στο μπλε που αγαπάς ...

Που σαν πέπλο 

ήρθε να απαλύνει 

τους φόβους σου ...

Σαν το χέρι μου 

εκείνες τις στιγμές

Που το δέρμα σου 

αναζητούσε ...

Και σαν το φιλί 

που σου 'δωσα 

Κι αφέθηκες... 

με τα μάτια κλειστα 

κι ανυπόμονα 

να αδημονούν

του έρωτα τα μονοπάτια ... 

Έτσι πέρασα ... 

σαν τον άνεμο να σ αγκαλιάσω .... 

και σαν την βροχή να σε φιλήσω ... 

και σαν τον ήλιο να σε φωτίσω 

να ζήσεις ξανά ....

Σε αυτό το μπλε ... 

σε εκείνες τις στιγμές ... 

Εκείνου του Σεπτέμβρη 

να με θυμάσαι ... 

Θεσσαλονίκη, Σεπτέμβριος 2014

Για τον Πατέρα μου....

Άτιμο σώμα

κατακτήθηκες απ τους πόνους 

κι έπεσες προδομένο ...

γονάτισες εκείνη την στιγμή 

κι οι παλάμες σου ακούμπισαν το χώμα 

και έγειρε το κεφαλι κάτω ...

μύρισε για τελευταία φορά την γη 

που Λάτρεψες, που Έσπειρες...

Είδες τον ηλιο για στερνή φορά 

σηκώνοντας τα μάτια ...

σου Πρόσφερε εκείνες 

τις ηλιοφώτιστες εικόνες!

Του γάμου Σου ..

Τα γεννητούρια των παιδιών Σου 

με τα γέλια τους

Και Έζησες .. 

Και τα Χάρηκες

Και Λυπηθηκες 

μα Προχώρησες

Και Συνέχισες 

Και Έσπειρες την γη πάλι

Αυτήν που Αγάπησες τόσο πολύ

Που σαν παιδί σου την Λάτρευες 

Και την Έδινες ζωή ...

Το σώμα όμως κουράστικε 

απ τις αντοχές του

Κι έδειξε στην ψυχή

το μονοπάτι

Εκείνο που Σε ανεβάζει στον ήλιο

Και Έφυγες .... 

Τώρα μας Κοιτάς και μας Φωτίζεις 

Και Χαίρεσαι γαλήνια ...

Το σώμα δεν πονάει άλλο

Δώρο το Άφησες στην λατρεμένη Σου γη

Να το φροντίζει

Και να το στολίζει

Με τα αγαπημένα Σου φυτά ... 

τις γυαλιστερές ντομάτες 

που τόσο περήφανος Ήσουν, 

τις πιπεριές 

που με τόσο αγάπη 

τις Έκοβες για να τις μοιράζεις, 

και τα σταφύλια 

που με τόσο καμάρι 

τα Έκανες τσίπουρο ...

Σηκώνω το ποτήρι αυτό τώρα 

και είναι βαρύ! 

μα είναι και τόσο πολύτιμο! 

Στην γεύση Του αντικρίζω την αγάπη Σου

Και όλα εκείνα τα λόγια Σου 

και κοιτάζω τον ήλιο 

και ξέρω ότι με Βλέπεις 

και ξέρω οτι Γελάς 

και ξερω ότι Χαίρεσαι .. 

Στην Υγειά σου Μοναδικέ μου ... 

Καλό ταξίδι Φίλε μου Αγαπημένε ..

Καλό σου ταξίδι Πατέρα...

Οδός Ονείρων...

Εδώ! 

αγαλλίασε η Ψυχή

Εδώ!

βρήκε λημέρι 

Εδώ!

σ'αυτην την γωνιά 

του Θεού 

βρήκε λώρο... 

στου φωτός 

τα κατάλευκα Σοκάκια της 

γδαρμένα 

απ τους Κυκλαδίτικους Ανέμους,

τους βράχους 

ν' αναβλύζουν απ το Πέλαγος 

να βουτούν 

στο Αχανές του ουρανού

και να Λαχταρούν ... 

να κρεμαστούν 

απ τον μεστό Ήλιο 

της ύπαρξης ...

Εδώ!

στην ξερή 

μα γεμάτη ζωή Πέτρα 

σε αυτό 

το νοητό 

Απέραντο γαλάζιο 

των αιώνων

Εδω! ... 

είναι η Γης 

στο απλό και αγνό νησί 

στους καλοσυνάτους ανθρώπους 

που δάμασαν τον Χρόνο ...

Εδώ!...

μένω Εδώ!!.....

Άνω Μεριά, Φολέγανδρος 

Η Μελωδία του Αντίλαλου

El cariño que te tengo,

no te lo puedo negar,

se me sale la babita,

yo no lo puedo evitar.

Μελωδίες μιας κορνέτας ...

Ταξίδι στον χρόνο ...

"Η αγάπη που έχω για σένα" .... 

λέει το τραγούδι..

Και η σκέψη φεύγει ....

Πάνω σε ενα κύμα, 

πανιά στους ορίζοντες 

σήκωσε κι αρμενίζει...

Για Λατίνους τόπους....

Μακρινούς....

Ξωτικούς, με μουσικές και χορούς...

Ερωτικούς .... με ματιές-φωτιές ...

Βήματα αργά ... αισθησιακά ...

Με ιδρωμένο δέρμα... 

Και ηλιοκαμένα κορμιά....

Παραληρούν .. και μιλούν...

Και γελούν ... και σβήνουν... 

εκστασιασμένα ... στην μελωδία ..

Που χάνεται στα βάθη της νύχτας ...

Να γίνεται αντίλαλος.... 

Σε ενα κοχύλι που βάζεις στ' αυτί...

Και να 'κους ... 

την κορνέτα να σε καλεί, 

εκεί .... 

στην μαγευτική ακτή...

να σε βρει το ξημέρωμα... 

δίπλα σε ενα άλλο κορμί ... 

ξαπλωμένο μαζί....

Κι η κορνέτα, 

μελωδικά σε καλεί ...

Μελωδικά.... 

σε χορούς μακρινούς .... 

El cariño que te tengo.... παράμ παράμ... 

Καλό ξημέρωμα ... 

http://youtu.be/UXwLBS3yUkA

Το Δικό σου ηλιοβασίλεμα

Φύλαγε τον προσεκτικά

Χάρισμά σου ...

Εσύ Είσαι...

Χρωμάτισέ τον 

όπως Θες, 

κόκκινο, 

κίτρινο, πορτοκαλί ..

Στου Αιγαίου 

τις αναμνήσεις 

για να Στέκει...

μα μόνο 

μην τον Σβήσεις...

γιατί Θέλω 

να Σε 'χω ψηλά 

στον ουρανό....

να φωτίζεις ...

Να Σε Βλέπω .... 

Να Σου Μιλώ....

Έστω.... 

έστω κι απο 'δω... 

"Ηλιοβασίλεμα"

Άνω Μεριά, Φολέγανδρος

Αρχή ....

Μέσα από τα ερείπια λοιπόν ... 

ανοίγει η ψυχή ... καινούργιο δρόμο!

Ν. Καζαντζάκης

Χώρα, Φολέγανδρος

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΟΡΕΣ ΑΝΕΜΟΙ 

που ιερουργούνε

που σηκώνουν το πέλαγος 

σαν Θεοτόκο

που φυσούν 

και ανάβουνε τα πορτοκάλια

που σφυρίζουν στα όρη 

κι έρχονται

Οδυσσέας Ελύτης

Άνω Μεριά, Φολέγανδρος

Οι αγένειοι δόκιμοι της τρικυμίας

οι δρομείς που διάνυσαν τα ουράνια μίλια

οι Ερμήδες με το μυτερό σκιάδι

και του μαύρου καπνού το κηρύκειο

Οδυσσέας Ελύτης

Μπλε

Στόν Παράδεισο έχω 

σημαδέψει ένα νησί

Απαράλλαχτο εσύ 

κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ

Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό

και μισή να σε κλαίω 

μές στόν Παράδειο

Οδυσσέας Ελύτης

"Μονόγραμμα"

Συλλογισμοί

Τόσο η νύχτα,

τόσο η βοή στόν άνεμο 

Τόσο η στάλα στόν αέρα,

τόσο η σιγαλιά 

Τριγύρω η θάλασσα 

η δεσποτική 

Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα 

Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή 

"Μονόγραμμα"

Οδυσσέας Ελύτης

Εσωτερικός κόσμος

Τό γερτό παντζούρι εσύ,

ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ 

Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ 

Πάντα εσύ τό νόμισμα 

καί εγώ η λατρεία πού τό εξαργυρώνει

"Μονόγραμμα"

Οδυσσέας Ελύτης

Μόνος ...

Μόνος 

καί άς είναι ο ήλιος 

που κρατείς 

ένα παιδί νεογέννητο

Μόνος,

καί ας είμ’εγώ

 η πατρίδα που πενθεί

Ας είναι ο λόγος που έστειλα 

νά σου κρατεί δαφνόφυλλο

Μόνος,

ο αέρας δυνατός 

καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο

Βότσαλο στό βλεφάρισμα 

του σκοτεινού βυθού

Ο ψαράς που ανέβασε 

κι έριξε πάλι πίσω 

στούς καιρούς 

τόν Παράδεισο

"Μονόγραμμα"

Οδυσσέας Ελύτης

Καραϊβική

Τα σύνορα που πέρασα 

δεν είχανε φρουρό

μόνο λίγα γεράκια διψασμένα

στα γόνατά μου αράξανε 

ζητώντας μου νερό

και πώς να τα χορτάσω τα καημένα

Σε πολιτεία βρέθηκα 

που `ψαχνα για καιρό

στου ονείρου μου 

τον χάρτη τον κρυμμένο

πάω να την ψηλαφίσω 

τρέχω να τη χαρώ

κι αυτή με προσπερνάει 

με βλέμμα ξένο

Στίχοι:  Άλκης Αλκαίος

Μουσική:  Μάριος Τόκας

Η Προσωποποίηση της Μάσκας

Κάποιος είπε 

πως ο δρόμος 

είναι η φλέβα της φωτιάς

ψυχή μου πάντα να κυλάς

Κάποιος είπε πως ταξίδι

είναι μόνο η προσευχή

καρδιά μου να `σαι ζωντανή

Στίχοι:  Αλκίνοος Ιωαννίδης

Μουσική:  Αλκίνοος Ιωαννίδης

Ψυχή Λέοντος

Η ψυχή μου μοιάζει με εκείνους 

που τρελάθηκαν απο την λυπη 

και αρχισαν να γελούν ... 

Νίκος Καζαντζάκης

Μια άποψη είναι κι αυτή

Σαν άποψη θα στέκομαι 

στα μάτια σου μπροστά, 

και σαν λαθρεπιβάτης, 

θα εισβάλλω  στις πιο κρυφές 

του μυαλού σου γωνιές 

να τις αλωνίζω ...

Πανδαισία χρωμάτων

Πόσο θα μείνεις? 

Να κάνω όνειρα ή καφέ?

Ελλάδα

Μια Ελλάδα περιμένει αδημονώντας 

τον σωτήρα της .....

Αιγαίο

Όταν ψάχνεις μία αρχή 

αγνάντευε το πέλαγος.....

Επιθυμίες

Εδω θέλω να μείνω,  

σ αυτή την γωνία 

της ευτυχίας ....

Άνεμοι

Θα 'θελα να 'μουν λεύτερος, 

να κράταγα 

της αλμύρας σου το μπλε, 

για να παίζω 

με τον Μαίστρο, τον Λεβάντε, 

τον Πουνέντε 

και να σκορπίζομαι 

στα πιο βαθιά 

απόκρυφά λιοπύρια σου...

Πανιά...

Στο μπλε 

που πνίγεται η θάλασσα, 

χροιά λευκή στέκεται 

και αγναντευει τα πελαγα 

για να βρει τα πανια σου ...

Λευκό

Πόρτα ερμητικά κλειστή, 

μα ο ήλιος μπαίνει 

απ τις χαραμάδες 

να σε δει 

χωρίς να το ξέρεις 

και κρυφοκοιτάζει ....

Buena Vista Social Club

Limpia el camino de paja

Que yo me quiero sentar

En aqul tronco que veo

Y as no puedo llegar

Buena Vista Social Club

http://youtu.be/tnFfKbxIHD0

Κάπου ...

De Alto Cedro voy para Marcan

Llego a Cueto, voy para Mayar

El cario que te tengo

No te lo puedo negar

Se me sale la babita

Yo no lo puedo evitar

Του Αιγίου μπλε

Θε μου, πόσο μπλε ξοδεύεις 

για να μην σε βλέπουμε .... 

Οδυσσέας Ελύτης

Του Αιγαίου το λουλούδι

Μύρισε το άρωμα 

της βοκαμβίλιας 

και θυμήθηκα 

το δέρμα σου το σφριγηλό 

που ξεχείλιζε πρόστυχα 

στα ιδρωμένα σου σεντόνια...

Σώμα του Μαΐου

Σώμα του Μαΐου, 

άμμοτυλιγμενο, 

ηλιοκαμένο και μαυριδερό, 

πατρίδα της θάλασσας 

που 'ρχεται να ξαποστάσει 

πάνω στο γέλιο σου 

και να κοιμηθεί ....

Varadero, Cuba

Καμιά φορά ακόμα και ο παράδεισος μπορεί να περιμένει όταν είσαι εσύ εκεί....

Veria, the land of Philip II

Άνοιξαν οι ουρανοί, και οι άγγελοι πέσανε σαν δροσοσταλίδες, κρατώντας ελπίδες, να τις σπείρουν στις ψυχες των ανθρώπων ....

In the Garden of Life

Μιαν αλήθεια γνωρίζω. Μέσα μου τα θεριά πολεμούν γι αυτήν.  Κι γω την γνωρίζω .... μα δεν θα την πω!

Goumenitsa, Easter Friday

Η ζωή μας σαν ένας επιτάφιος, ανεβαίνει τον δικό της Γολγοθά, βροχερή, πένθιμη και αμείλικτη, αναμένει το θαύμα της Αναστάσεως!  Μα πότε θα'ρθει;

Thessaloniki, April 2014

Σε βλέπω σαν ένα λουλούδι σε αυτό το μουντό σκηνικό της ζωής μου να δίνεις χρώμα....