Το πρόσταγμα του δειλινού

Χάσαμε τον δρόμο...

Με μεθυσμένη πορεία 

φυλλορρόησαν οι προσδοκίες 

σε αντίθετες κατευθύνσεις 

Δεν είναι όπως παλιά...

Το ταξίδι εξατμίστηκε 

στο δειλινό ενός κλειστού 

παραθύρου με τις κουρτίνες 

να τρέχουν σαν τρελές 

πάνω στις ράγες 

να προλάβουν τον προορισμό 

χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά...

Στο τιμόνι εσύ 

να κοιτάς στο κενό 

κι εγώ συνεπιβάτης 

να αφανίζομαι 

στους δισταγμούς της ανατολής.

Είμαστε πάνω στις ίδιο όχημα 

όπου  συγκρούονται 

δύο κόσμοι διαφορετικοί 

απλωμένοι σ αυτήν 

την αχαλίνωτη θέληση ύπαρξης, 

να υπάρχω για σένα 

και να αναπνέεις 

εμένα παράφορα ερεθισμενη 

στην σκέψη της εκτονωτικής ένωσης... 

και οριακά μαζί, 

να προσπερνάμε τον χρόνο.

Σε ένα δρόμο με αδιέξοδο....