Ειλικρινής Αντιρρησίας

Σήμερα

  χρειάζομαι μια δόση ειλικρίνειας. 

Πες μου πως θα βγάλω το βράδυ... 

πως θα (ξε)περάσω τις ανησυχίες μου?... 

βλέπεις, 

το ύψος μου μεγαλώνει, και μου είναι δύσκολο να δραπετεύσω απ την πόρτα του δωματίου που με έχει  εγκλωβίσει! 

Θαρρώ, 

με αλλοιώνει μια υποκρουστική νημφαλιότητα υποκρισίας 

που απεχθάνομαι και το ξέρεις... 

Μ' αλώνουν 

οι Ερινύες με τον χορό του θυμού 

και του φόβου που στήσανε. 

Γιατί? 

Μόνο πες μου! 

Έτσι νιώθεις κι εσύ? 

Αισθάνομαι 

το σκοτάδι της βραδιάς 

να κραυγάζει με το φευγαλέο αστέρι 

που κρατεί την τελευταία μου ευχή, 

ανυποψίαστο 

να ισοπεδώνει με το ωστικό του κύμα 

τον αντίλαλο του μέλλοντος 

που θέλω να ζήσω.

Οι ανάγκες 

της επιβίωσης να είναι υπαρκτές 

σαν τις κολώνες ενός 

αγκαθωτού  φράχτη που πιάνω 

με τα γυμνά μου χέρια 

για μια λαθραία φυγή... 

Κι όμως. 

Η ειλικρίνεια δεν φαίνεται στον ορίζοντα. 

Ο ορισμός της, 

γεμάτος περιορισμούς κι αυτός.  

Ίσως 

επειδή ο αντίλογος να βρίσκεται δεσμευμένος στην αθώα σου παρουσία ξαπλωμένη στο κρεβάτι και η ειλικρίνεια χωρίς να την ορίζεις, μα που έχω τόσο 

ανάγκη 

να την ακούσω.....

να έχει κοιμηθεί σιμά σου για σήμερα...