Όταν ήμουνα μικρός, τα περισσότερα βράδια πριν μπω στο σπίτι, καθόμουν μπροστά στην αυλόπορτα και κοιτούσα τα αστέρια.
Προσπαθούσα να καταλάβω εάν ήταν πάντα τα ίδια θαυμάζοντας τα.
Μπαίνοντας στην εφηβεία εξακολουθούσα να το κάνω.
Πάντα όμως, τα αστέρια ήταν τα ίδια. Η μικρή και η μεγάλη Άρκτος, η Αφροδίτη, ο αστερισμός του Λέωντα, η Αριάδνη κ.α.....
Στο βραδινό στερέωμα ξεχώριζαν αυτά που πέφτανε από την κίνηση τους, κάθε δεκαπέντε με είκοσι λεπτά το καθένα ξεχωριστά.
Είχα την εντύπωση κοιτάζοντας τα, ότι πέφτανε στην Αδριατική θάλασσα από την νοτιοανατολική πορεία που ακολουθούσαν. Δεν μπορούσα να καταλάβω πως δεν είχε γεμίσει ακόμη η θάλασσα με τόσα από δαύτα.
Σκεφτόμουν ότι στο σημείο που πέφτανε, θα υπήρχε ένα δυνατό φως. Και ότι το βράδυ εκεί, δεν θα υπήρχε.
Αυτό που θυμάμαι ακόμη ήταν το κρύο αεράκι που πάγωνε τα αυτιά μου, κι εγώ δεν έδινα σημασία γιατί ήμουν μαγεμένος με τον ουρανό. Επίσης θυμάμαι, όλα εκείνα τα όνειρα που έκανα. Και όλα, ήταν χωρίς περιορισμούς. Όπως το απέραντο του ουρανού, ίσως επειδή ήταν σαν να μιλούσα με τον Θεό σε μια καθαρά προσωπική συζήτηση. Εγώ κι Αυτός.
Και καθότανε και με Άκουγε. Τι προβλήματα να είχα άραγε? Τι ερωτήσεις να του έκανα? Κι όμως. Παρόλα αυτά, ήταν Εκεί, Αόρατος, Υπομονετικός και μ Ακουγε. Η διάρκεια της συζήτησης ίσως να ήταν τριάντα λεπτά, ή τριάντα χρόνια δεν θυμάμαι καλά. Θα μου πεις τι σημασία έχουν τα λεπτά μπροστά στην αιωνιότητα. Στον ουρανό ο χρόνος είναι στάσιμος. Όπως και τα αστέρια. Μόνο η γη είναι τρελή και κινείται. Λες και θέλει να προλάβει να φτάσει κάπου. Δεν της είπε κανείς ότι δεν μπορεί? Πεισματάρα όμως αυτή.
Και κάπου εκεί ανακάλυψα ότι υπάρχει το πείσμα καθώς επίσης και τα ανόητα προβλήματα. Γιατί αν η γη καθότανε στα αυγά της όπως ο χρόνος, τότε δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα.
Συνδύασα το πείσμα με τα όνειρα και έβγαλα το πρόβλημα απ την μέση επειδή δεν μου καθόταν καλά, και ανακάλυψα αργότερα πως χρειάζεσαι μόνο το όνειρο για θεμέλιο και το πείσμα για να χτίσεις. Το πρόβλημα δεν υπάρχει.
Αθώες σκέψεις ενός μικρού παιδιού σου λέω...
Αργότερα μεγαλώνοντας, συνδύαζα το κρύο με εκείνη την εικόνα. Μια εικόνα στην οποία όλα μου τα προβλήματα και οι στεναχώριες δεν υπήρχαν ή καλύτερα σβήνονται μπροστά σε εκείνο το δέος που γεννούσε ο ουρανός.
Έτσι κι εχθές το βράδυ, έπιασα τον εαυτό μου να κάθεται ξανά κάτω από τον ίδιο εκείνο ουρανό, λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα, ούτε ένα λεπτό...
Τα αστέρια είναι ακόμα τα ίδια, μα το πείσμα και τα όνειρα μου, αρχίζουν και με εγκαταλειπουν σκαρφαλωνοντας πάνω σε εκεινα τα αστέρια που πέφτουν στην Αδριατική....
Ίσως έτσι να δω τελικά αν στα μέσα της βραδιάς να υπάρχει φως εκεί....
